Bir zamanlar bayram gelmezdi… bayram yaşanırdı.
Takvimde bir gün değildi bayram; evlerin içine dolan bir sevinç, sokaklara taşan bir merhametti.
Şimdi ise takvimler aynı… ama içleri boş.
Eskiden bayram sabahı bir telaş değil, bir dirilişti.
Kapılar erkenden açılır, kalpler de açılırdı.
Yeni elbiseler sadece bedene değil, ruha da giydirilirdi.
Bir çocuğun cebine konulan harçlık, sadece para değildi… değerdi.
Bir büyüğün elini öpmek, bir gelenek değil, bir teslimiyetti hayata.
Bugün ne oldu?
Bayram tatil planına dönüştü.
Ziyaretler “yoğunluk” bahanesine yenildi.
Mesajlar samimiyetin yerini aldı.
Aynı sofradayız ama aynı duyguda değiliz.
Aynı şehirdeyiz ama aynı kalpte değiliz.
Oysa Ramazan Bayramı dediğimiz şey, bir ay boyunca tutulan orucun ödülü değildir sadece.
Bayram, nefsin terbiye edilmesinin ardından kalbin yeniden insanlaşmasıdır.
Bayram, aç kalmanın değil, aç olanı anlamanın adıdır.
Ama biz ne yaptık?
Ruhu unuttuk, şekli büyüttük. Anlamı kaybettik, görüntüyü çoğalttık.
Paylaşmayı bıraktık, göstermeyi öğrendik.
Hal hatır sormayı unuttuk, “story” atmayı hatırladık.
Şunu kabul edelim artık;
Bayram kaybolmadı.!! Biz bayramı terk ettik.
Bugün kapısını çalmadığımız bir komşu, aramadığımız bir akraba, halini sormadığımız bir yaşlı varsa…
Bil ki bayram eksiktir.
Çünkü bayram;
Kapı çalmaktır.
Gönül almaktır.
Affetmektir.
Hatırlamaktır
Ve en çok da… kendine gelmektir.
Bugün yeniden sormak zorundayız;
Biz gerçekten bayram yapıyor muyuz, yoksa sadece bayram gününü mü yaşıyoruz?
Bayram geri gelmez…
Ancak biz dönersek, bayram da bizimle geri döner…
