İlk üye olduğum meslek örgütü Çağdaş Gazeteciler Derneği Ege Şubesi idi. Süleyman Gencel, Macit Sefiloğlu yönetimin değişmez isimleriydi; ikisi de siyasete atılmak istediler, ama aradıklarını bulamadılar. Onlara yakın isimler, onların yönetici olduğu basın kuruluşlarında iş bulurdu; oraya aylarca emek vermiş diğer insanları işten çıkartılması uğruna… Oradan istifa ettim. Çin Halk Cumhuriyeti’ne gittim. Türkiye’ye döner dönmez Ege TV’de çalışmaya başladım, ama 212 Sayılı yasaya göre sözleşmemi bir türlü yapmadılar diye sinirlenip istifa ettim. Yaklaşık bir yıl sonra evlendim. 4-5 yıl meslekten uzak kaldım. Güllük Milas’ta yaşarken uzunca bir süre Milas Önder gazetesinde köşe yazarı ve muhabir olarak çalışıp oradan emekli oldum. O dönemde Muğla gazeteciler cemiyetine üye oldum. Süleyman Akbulut yeni seçilmişti ve dernek epey faaldi, aidatlar yüksekti…
2021’de İzmir’e taşınınca İzmir Gazeteciler Cemiyeti’ne üye olmak istedim. Onların isteği üzerine, Muğla Gazeteciler Cemiyeti’nden istifa ettim. Bu sefer basın sektöründe çalışmıyor olmamı bahane gösterdiler. İzmir’de yeni kurulan BirTv’de haber editörü olarak çalışmaya başladığımda da beni üye yapmadılar. Oysa basın sektörüne doğru düzgün emek vermemiş ya da yıllar önce emekli olmuş birçok kişi cemiyete üye.
Bir buçuk yıldır Milas’dayım, gene yerel basında çalışıyorum, basın kartımı tekrar aldım. Şu anda herhangi bir derneğe, cemiyete, mesleki örgüte üye olmayı düşünmüyorum geçmişteki deneyimlerimden ötürü.
DERNEK Mİ, SENDİKA MI?
Çağdaş gazeteciler Derneği Ege Şubesi’nin genel kurulunda, 2000 senesindeki krizden ötürü Türkiye genelinde 10 bine yakın, İzmir’de de binlerce gazeteci işsizken, “Ne için tanıdığınız bir grup gazeteci dışında gazetecilerin çıkarlarını koruyacak çalışmalar yapmıyorsunuz?” diye sormuştum. Bana alay eder bir tonda şu cevabı verdiler: “Sen Derneği sendikayla karıştırdın herhalde; biz sendika değiliz.”
Oysa 1990’lı yılların ortalarında Ankara’da gazetecilik yaparken, Türkiye’ye Gazeteciler Sendikası’ndan beni arayıp, üye yapmak istemişlerdi. Ancak deneyimli meslektaşlarım, beni uyararak, sendikaya üye olmanın işsiz kalmakla eş değer olduğunu belirttiler. Patron sendikaya üye olduğumu öğrenir öğrenmez işten çıkarırmış. Gerçekten de o dönemde Anadolu Ajansı, Cumhuriyet Gazetesi ve Anka dışında sendikalı çalışanı olan hiçbir basın kuruluşu yoktu.
Diğer yandan; Milas Önder’de yazmaya başladığım dönemde, başka yerel gazeteler de yazılarımı, haberlerimi kullanmak istiyorlardı. Bunlardan Nazmi Doğru kendi gazetesinde ve sitesinde iznimi almadan bir yazımı kullandığı için, bürosuna görüşmeye gittiğimde, son derece kaba bir tavırla elemanlarını kullanarak beni ite kaka bürodan dışarı atmaya kalktı! Hiç unutmam beni, göğsü ile tos vura vura bürodan çıkarmaya çalışan herif, “Bize gazeteciliği sen mi öğreteceksin?!” dediğinde, burada bu heriften öğrenemezsiniz, öğrenmek istiyorsan, gel ben sana öğreteyim!” Demiştim ve olayı sosyal medyada anlatmıştım.
O dönemde Çağdaş gazeteciler Derneği Genel Başkanı olan okuldaşım Ahmet Abakay’ın tavrı ve bu olayı kınaması anılarımda kalan olumlu bir olaydır.
Hep söylerim; gazeteciler, başkalarının hakkı için mücadele ederken, kendi hakkını aramaktan acizdir. Gazeteciler ve basın kuruluşu yöneticileri arasında meslektaşını destekleyen çok az sayıda kişi varken, birbirlerinin kuyusunu kazan ya da omuzlarına basarak yükselmeye çalışan gazeteci çoktur. Derler ya, “İçi bizi, dışı seni yakar”… Zor bir mesleği yaparken eşit işe eşit ücret ilkesinden bile yararlanamayan, gençliğini ve güzelliğini “kullanamıyorsa” ve sırtı sağlam değilse, başına dert almış sayılan kadın çalışanların uğradığı mobbing çok daha fazladır. Peki kadın yöneticileri olan meslek örgütleri bu konuda ne yapıyor? Hiçbir şey.
