Milas’ta bir çocuk konuşuyor…
Ama sesi pek duyulmuyor.
Ne televizyon tartışmalarında yeri var, ne de büyüklerin siyasetinde…
Oysa söylediği şey çok basit; “Biz oyun oynamak istiyoruz.”
BETON ARASINDA SIKIŞAN ÇOCUKLUK
Bugün Milas sokaklarında dolaşın…
Bir zamanlar top seslerinin yankılandığı yerlerde şimdi araç sesleri var.
Güvenli oyun alanları yetersiz.
Parklar ya bakımsız ya da işlevsiz.
Spor alanları sınırlı.
Çocuklar için planlı sosyal alan neredeyse yok.
Çocuk dediğin koşmalı, düşmeli, kalkmalı…
Ama şimdi çocuklar ya evde ekran başında ya da “dikkat et” uyarılarıyla büyüyor.
Çocukluk, tedbirle değil özgürlükle büyür.
SADECE OYUN DEĞİL; GELİŞİM MESELESİ
Bir çocuğun ihtiyacı sadece park değil…
Sanatla tanışmak ister.
Tiyatro sahnesine çıkmak ister.
Müzik aleti çalmak ister.
Spor yapmak ister.
Ama bu imkanlar yoksa ne olur?
Çocuk enerjisini doğru yere aktaramaz.
Kendini keşfedemez.
İçine kapanır ya da yanlış alanlara yönelir.
Oysa bir tiyatro sahnesi, bir çocuğun hayatını değiştirebilir.
Belki de Milas’ın gelecekteki sanatçısı, şu an sahne bulamadığı için susuyor.
“BİZİ DUYAN VAR MI?”
Milaslı çocukların ortak şikayetlerini toplasak, tablo şu;
“Oyun oynayacak yer yok”
“Parklar güvensiz”
“Spor alanı az”
“Sanat etkinliği yok denecek kadar az”
“Bize göre bir şey yapılmıyor”
Aslında çocuklar çok şey istemiyor… Sadece çocuk gibi yaşamak istiyorlar.
YEREL VE GENEL YÖNETİME HATIRLATMA
Buradan açıkça söylemek gerekiyor;
Çocuklara yönelik hizmetler, “yapılsa iyi olur” kategorisinde değil…
Zorunlu kamu hizmetidir.
Yerel yönetimler; Her mahallede güvenli ve nitelikli park alanları oluşturmalı. Spor tesislerini artırmalı. Çocuklara yönelik sanat ve kültür merkezleri kurmalı. Tiyatro, müzik ve atölye faaliyetlerini yaygınlaştırmalı.
Genel yönetim ise; Eğitim sistemi içinde sanata daha fazla yer vermeli. Yerel projeleri desteklemeli. Çocuk gelişimini merkeze alan politikalar üretmeli. Çünkü çocuklara yapılan yatırım, geleceğe yapılan yatırımdır.
EBEVEYNLERE DE BİR SÖZ.!!
Sorumluluk sadece devlette değil…
Sevgili anne babalar;
Çocuğu susturan değil, dinleyen olun.
Ekran veren değil, alan açan olun.
Korkutan değil, cesaretlendiren olun.
Bir çocuğun en büyük ihtiyacı, oyuncaktan önce ilgidir.
Onu parka götürmek, bir tiyatroya yönlendirmek, bir kursa yazdırmak…
Bunlar lüks değil, gerekliliktir.
MİLAS İÇİN BİR HAYAL
Bir hayal kuralım…
Her mahallede çocuk sesleri yükseliyor
Parklar dolu, sahneler canlı
Çocuklar tiyatro yapıyor, müzikle uğraşıyor
Spor alanlarında yeni yetenekler yetişiyor
Ve en önemlisi;
Hiçbir çocuk “benim yerim yok” demiyor.
Milas bunu yapabilir mi?
Elbette yapar.
Yeter ki çocukları merkeze alsın.
Bir şehrin ne kadar geliştiğini anlamak için en lüks binalarına değil…
Çocuklarının ne kadar gülebildiğine bakın.
Eğer bir şehirde çocuklar susuyorsa, büyüklerin konuşmasının da çok anlamı yoktur.
Çünkü unutmayın;
Bugünün çocukları, yarının Milas’ını kuracak.!!
Onlara sadece bir şehir değil…
Bir çocukluk borçluyuz..
