Tarih bazen yalnızca zaferleri değil, zulmün karşısında dimdik duran insanların sessiz vakarını da kaydeder. Kimi insanlar vardır; zincire vurulduklarında küçülmezler, aksine büyürler. Çünkü onların taşıdığı yük, sadece demir değil, bir davanın şahididir.
Limni sürgününe gönderilen bir Allah dostunun sözleri, bugün hâlâ vicdanları titretecek kadar derindir. Ayağına vurulan bukağı çıkarılmak istendiğinde şöyle der:
“Bu demirleri çıkarmayın. Mahşer günü Resûlullah’ın huzuruna bunlarla çıkayım…”
Ne büyük bir cümledir bu…
İnsanın maruz kaldığı zulmü, intikam vesilesi değil; hakikatin şahidi hâline getirmesi… İşte irfan budur. Çünkü büyük insanlar acıyı bağırarak değil, anlamlandırarak taşırlar.
Bugün modern dünyanın en büyük krizlerinden biri de tam burada başlıyor aslında. İnsanlık, çektiği acının anlamını kaybetti. Sıkıntılar büyüdü ama sabır küçüldü. Fedakârlık azaldı, şikâyet çoğaldı. Oysa geçmişin büyük şahsiyetleri, uğradıkları eziyeti bile hakikate hizmet eden bir nişan gibi taşıyordu.
Ayağındaki demiri saklamak isteyen o sürgün yolcusu, bize şunu öğretiyor:
Bir insanın değeri, rahat zamanlarda söyledikleriyle değil; zulüm karşısındaki duruşuyla ölçülür.
Üstelik burada kuru bir mağduriyet de yoktur. O zat, kendisine yapılanları anlatırken bile meseleyi şahsına indirmiyor. “Evlad-ı Resûl’ü sevdim” diyor. Yani çekilen çileyi bir aidiyetin, bir sevdanın bedeli olarak görüyor.
Çağımızda insanlar çoğu zaman inandıkları şeyler uğruna en küçük bedeli ödemekten kaçınırken, geçmişin irfan erleri hak bildikleri yolda zinciri bile vakar ile taşıyordu.
Belki de bugün yeniden hatırlamamız gereken şey budur:
Bazı yaralar utanç değil, şahadettir.
Bazı zincirler esaret değil, sadakatin nişanesidir.
Ve bazı insanlar, mahşere elleri boş değil; çektikleri çilenin şahidiyle çıkmak isterler.
