Helallik istemek, çoğu zaman bir cümleye sığdırılır. Dil alışkanlığıdır belki; insan rahatlamak ister, yükünden kurtulmak ister. Ama helalliği hak edebilmek, birkaç kelimelik bir talebin çok ötesindedir. Çünkü helallik, talep edildiği kadar, hatta ondan da fazla hak edilir.
Bir kalbi kırmak bazen bir an sürer; ama o kırığı onarmak zaman ister. İnsan hatasını kabul etmeden, yaptığıyla yüzleşmeden, karşısındakinin yaşadığı duyguyu anlamaya çalışmadan helalliği hak edemez. “Ben öyle demek istemedim” ya da “Niyetim kötü değildi” gibi cümleler, çoğu zaman yarayı daha da derinleştirir. Çünkü mesele niyet değil, sonuçtur.
Helalliği hak etmek, savunmaya geçmemeyi gerektirir. Kendini anlatma ihtiyacını bir kenara bırakıp, karşı tarafı gerçekten dinleyebilmeyi… Gerekirse susabilmeyi. Gerekirse beklemeyi. Çünkü helallik aceleye gelmez; baskıyla, zorlamayla alınmaz.
Bazen insan her şeyi doğru yaptığını düşünür ama yine de helallik alamaz. İşte orada asıl sınav başlar. Kabullenebilmek… Affedilmemeyi de bir ihtimal olarak göze alabilmek. Çünkü helalliği hak etmek, sonucu kontrol etmeye çalışmak değil; samimiyetle sorumluluk almaktır.
Hayat, insanı çoğu zaman vicdanıyla baş başa bırakır. O anda ne kadar haklı olduğumuz değil, ne kadar dürüst olduğumuz önemlidir. Ve insan en çok kendine karşı yalan söyleyemediği yerde büyür.
Bu yüzden helallik, bir cümle değil; bir duruştur.
Ve her duruş, helalliği hak etmez.
