Su Meselesi Bugünün Değil, Gelecek Yüzyılın Meselesidir
Her yaz aynı manzarayla karşılaşıyoruz.
Bir tarafta günlerce musluğundan su akmasını bekleyen insanlar…
Diğer tarafta arızalanan isale hatları, kuruyan barajlar, artan nüfus ve bitmek bilmeyen su tartışmaları…
Sonra aynı soru yeniden gündeme geliyor:
“Milas’ın suyu Bodrum’a mı gidiyor?”
Oysa belki de artık yanlış soruyu soruyoruz.
Asıl sormamız gereken soru şu olmalı;
“Muğla’nın suyu, gelecek 50 yılı taşıyabilecek mi?”
Bugün hepimiz biliyoruz ki Bodrum’un içme suyu ihtiyacının önemli bir bölümü Milas sınırları içindeki kaynaklardan ve bölgesel su sistemlerinden karşılanıyor. Bu durum yeni değil; yıllardır uygulanan bir planlamanın sonucu. Çünkü su, ilçe sınırlarına göre değil, bölgesel ihtiyaçlara göre yönetilen stratejik bir kaynaktır.
Ancak aynı zamanda bir başka gerçeği de görüyoruz.
Milas’ta da zaman zaman su kesintileri yaşanıyor.
Bodrum’da da yaşanıyor.
Muğla’nın farklı ilçelerinde de yaşanıyor.
Demek ki mesele yalnızca suyun bir yerden başka bir yere verilmesi değil. Mesele, artan ihtiyacın mevcut kaynaklar üzerindeki baskısıdır.
İklim değişikliği artık bilimsel raporların konusu olmaktan çıktı; günlük hayatımızın gerçeği hâline geldi. Yağış rejimleri değişiyor, kurak dönemler uzuyor ve sıcaklıklar artıyor. Buna karşılık nüfus büyüyor, turizm gelişiyor, tarımsal üretim devam ediyor ve suya olan ihtiyaç her geçen yıl artıyor.
Böyle bir tabloda suyu sadece bugünü düşünerek yönetmek mümkün değildir.
Elbette MUSKİ’nin, Devlet Su İşleri’nin, Muğla Büyükşehir Belediyesi’nin ve ilgili kamu kurumlarının stratejik planları, yatırım programları ve altyapı projeleri bulunuyor. Yeni isale hatları yapılıyor, kayıp-kaçak oranlarını azaltmaya yönelik çalışmalar yürütülüyor ve alternatif su kaynakları üzerinde çalışılıyor.
Bunlar küçümsenecek adımlar değildir.
Ancak kendimize şu soruyu sormaktan da vazgeçmemeliyiz;
Bugün yaptığımız planlar, sadece önümüzdeki beş yılı mı kurtarıyor; yoksa çocuklarımızın ve torunlarımızın yaşayacağı Muğla’yı da güvence altına alıyor mu?
Su yönetimi, seçim dönemlerinin değil, nesillerin meselesidir.
Beş yıllık stratejik planlar elbette gereklidir. Ancak iklim değişikliğinin etkilerinin onlarca yıl süreceği biliniyorsa, bizim de 20, 30, 50 hatta 100 yıllık senaryoları konuşmamız gerekmez mi?
2050 yılında Bodrum’un nüfusu ne olacak?
Milas’ın tarımsal su ihtiyacı ne kadar artacak?
Yeraltı su rezervleri hangi hızla tükenecek?
Kuraklığın üst üste yaşandığı yıllarda nasıl bir yol haritası izlenecek?
Geri kazanılmış su kullanımı, yağmur suyu hasadı, deniz suyunun arıtılması ve yeni depolama sistemleri hangi takvimle hayata geçirilecek?
Bu sorular yalnızca yöneticilerin değil, hepimizin sorularıdır.
Çünkü su yalnızca belediyelerin ya da devlet kurumlarının sorumluluğunda değildir.
Musluğu açık bırakan vatandaşın da…
Bahçesini gereğinden fazla sulayanın da…
Kaçak su kullananın da…
Tasarrufu önemsemeyen işletmenin de…
Bu hikâyede bir payı vardır.
Hak ararken sorumluluklarımızı unutmamak, güçlü toplumların ortak özelliğidir.
Milas’ın geleceğini düşünen bir vatandaşın “Önce kendi ilçemin su güvencesi sağlansın.” demesi kadar doğal bir talep olamaz.
Aynı şekilde Bodrum’da yaşayan bir vatandaşın da kesintisiz içme suyuna ulaşmak istemesi en temel hakkıdır.
Bu iki talep birbirinin rakibi değildir.
Gerçek rakip; kuraklık, plansız büyüme, iklim değişikliği ve suyun verimsiz kullanılmasıdır.
Belki de artık ilçeleri karşı karşıya getirmek yerine, ortak bir gelecek hedefinde buluşmanın zamanı gelmiştir.
Muğla, Türkiye’nin en değerli turizm merkezlerinden biridir. Aynı zamanda zeytiniyle, çam balıyla, tarımıyla ve doğal zenginlikleriyle yaşayan bir coğrafyadır. Bu zenginliklerin ortak noktası ise sudur.
Su olmadan ne tarım olur…
Ne turizm…
Ne üretim…
Ne de hayat…
Bugün alacağımız kararlar yalnızca bu yazı değil, belki de gelecek yüzyılı şekillendirecek.
Bu nedenle yöneticilerimize düşen görev; şeffaflığı artırmak, uzun vadeli su vizyonunu kamuoyuyla paylaşmak ve bilimsel veriler ışığında geleceği planlamaktır.
Vatandaş olarak bize düşen görev ise suyu tüketilecek bir nimet değil, korunacak bir emanet olarak görmektir.
Çünkü günün sonunda suyun hangi ilçeye gittiği değil, çocuklarımızın yarın musluklarını açtığında temiz suya ulaşıp ulaşamayacağı hatırlanacaktır.
Ve belki de bugün hep birlikte sormamız gereken en önemli soru şudur;
Biz sadece gelecek yazı mı planlıyoruz, yoksa gelecek yüzyılı mı?
