Türkiye, PKK terörüyle mücadelesinde uzun ve kanlı bir yolu geride bıraktı. Dağlarda, şehirlerde, sınırlarda binlerce can verildi. Silahlar sustu, halk rahat bir nefes aldı. Güvenlik güçleri sahada, siyaset ise diplomaside üstünlük sağladı.
AK Parti iktidarının özellikle ekonomi, eğitim gibi alanlardaki sorunların en ağır yaşandığı bir dönemde en başarılı olduğu terörle mücadele alanında bile terörist ile masaya oturması düşündürücü ve üzücüdür.
Şehit ailelerinin gazilerin buna rızası var mıdır?
Bu durum sadece bir siyaset hamlesi değil; halkın vicdanını, devletin meşruiyetini ve toplumsal hafızayı doğrudan ilgilendiren bir mesele.
Terörle Masaya mı, Halkla Yüzleşmeye mi?
Terörün beli kırılmışken masaya oturmak, halkın büyük kısmı tarafından “zaferin paylaştırılması” olarak algılanır. Hele ki yıllarca evlatlarını toprağa vermiş bir millet için bu, kolay kabul edilebilecek bir şey değildir.
Devletin, halkla arasındaki güveni sarsmaması gerekir. Mesele, sadece güvenlik değil; onur, adalet ve hesap meselesidir.
Barış isteyenler olabilir; ama halk, bedelini ödediği savaşın meyvesinin pazarlıkla satılmasını istemez.
Dış Baskılar ve Bölgesel Oyunlar
Uluslararası alanda ise farklı bir denklem var. ABD, YPG üzerinden bölgedeki etkisini sürdürüyor. Avrupa, Türkiye’ye sürekli “Kürt hakları”, “özerklik” gibi başlıklarla baskı uyguluyor.
Türkiye’nin terörle mücadele kararlılığı, bu güçler için rahatsız edici hale gelmiş olabilir. Bu nedenle bazı diplomatik çevrelerin “masaya dönün” çağrısı aslında terörle mücadeleyi değil, kendi çıkarlarını koruma telaşıdır.
Türkiye’nin burada vereceği karar, yalnızca iç siyaseti değil; Suriye’den Irak’a, Kafkaslar’dan Doğu Akdeniz’e kadar jeopolitik dengeleri etkiler.
Ne İçin Masaya? Kimle Masaya?
Eğer bir masa kurulacaksa, bu masa:
PKK’nın meşrulaşması için değil,
Devletin kararlılığını taçlandırmak için olmalıdır.
Bu masa, terörün silah bırakıp adalete teslim olduğu bir zemin olmalı; taviz masası değil, hesaplaşma masası olmalıdır.
Halkın sorusu nettir:
“Şehitlerimizin kanı ne olacak? Yıkılan köyler, ölen çocuklar, biten ocaklar unutulacak mı?”
Bu sorular cevapsız bırakılırsa, masa devrilmeden halk ayağa kalkar.
Hele ki daha pkk dışında pyd gibi unsurların varlığı devam ederken ortada Türkiye’nin ezici üstünlüğü olduğu bir dönemde şehitlerimizin kanı kurumadan imralıdaki bir kanı bozuk muhatap alınıp gevşek gevşek konuşturulursa sadece şehitlerimizin değil tüm vatandaşlarımızın evlatlarının kemikleri sızlar…
Son Söz
Barış her zaman kıymetlidir. Ama barış, onurluysa kıymetlidir.
PKK ile masaya oturmak, terörün mutlak yenilgisi sonrası olur; güç dengesinin eşitlendiği bir zeminde değil.
Bu millet çözüm değil, çözülme korkusu yaşıyor.
Eğer bir masaya oturulacaksa, bu masa halkın iradesiyle kurulmalı, milletin onuruyla kalkılmalıdır.
