Memleketin hali malum herkes konuşuyor, az kişi dinliyor. Herkes vaat ediyor, kimse hesabını vermiyor.
Sonra da dönüp “Nerede yanlış yaptık?” diye soruyoruz.
Yanlış yaptığımız yer tam da burası aslında;
Yanlışı alışkanlık, doğruyu istisna haline getirdiğimiz yerde.
Tam da bu noktada itiraz edip, “Bu iş böyle gitmez” dememiz lazım. Ama masaya yumruğu vururken bile şunu unutmayalım.
Siyaset ciddidir ama surat asmak şart değildir.
Bakın, bizde bir garip anlayış var.
Koltuğa oturan bir anda ağırlaşır.
Cümleleri uzar, tebessümü kısalır, halktan mesafesi artar.
Sanki makama gelince insanlıktan istifa ediliyor.
Oysa işin doğrusu şudur;
Makam insanı büyütmez, insan makama anlam katar.
Bunu da en iyi, kapısı kilitlenmeyen odalarda anlarsınız.
Birileri “Büyük projeler” anlatır,
Ama mutfağı boş kalan eve hiç uğramaz.
Birileri rakamları büyütür,
Ama geçinemeyen vatandaşı küçültür.
Sonra da kalkıp bize “sabır” dersi verirler.
Sabır güzeldir ama sürekli aynı vatandaşa yüklenirse zulme dönüşür. İtirazda tamda burada başlıyor.
İsrafa sabır yoktur.
Liyakatsizliğe sabır yoktur.
Kul hakkına sabır hiç yoktur.
Şunu da açık açık söyleyelim;
Siyaset süslü kelimelerle değil, basit ama doğru cümlelerle yürür.
Mesela;
– Aç çocuk varken şatafat haramdır.
– Hesabını veremediğin para, senin değildir.
– Tanıdık diye görevlendirmek, emanete ihanettir.
Bakın, bu cümleler serttir ama kırıcı değildir.
Çünkü hedefi insan değil, yanlıştır.
Arada gülümseten tarafı da yok mu? Var elbette.
Bir toplantıda soruyorlar;
“Bu kadar doğruları söylüyorsunuz, zorlanmıyor musunuz?”
Cevap net:
“Zor olan doğruyu söylemek değil, yanlışla yaşamaya alışmak.”
İşte tam olarak mesele bu.
Biz alışmayacağız.
Yanlışa da, israfa da, adaletsizliğe de…
Güler yüzümüzü kaybetmeden,
Ama omurgamızı da eğmeden yol yürüyeceğiz.
Çünkü bu milletin ihtiyacı bağıran siyasetçiler değil, utanabilen yöneticilerdir.
Ve evet,
Biraz sert olacağız…
Ama arada tebessümü de ihmal etmeyeceğiz.
Zira bu memleketin derdi çok,
Ama umudu hala diri.
