(Geçen makalenin devamı)
Hayvanlar alemi örnek verilerek, halk kültürümüzdeki şekliyle halk yaşamındaki hadiseler
Neyse, değnekçi gelip “meydan açılsın, savulun!
Der demez, başladı kalbî sesi yırtık davulun.
Güm güm ötmek ne gezer! Tık nefes olmuş kasnak;
Göğsü tokmak gibi küt! Küt! Vuruyor hışlıyarak.
Zurna hımhım mı nedir, söylemiyor bir türlü;
Üfleyen çingenenin rengi mezar, kendi ölü.
Halk giysisi ile ilgili olarak (s.423); halkın gündelik yaşantısında da kullandığı giysi parçalarını şiirdeki anlatımına katmıştır.
Çünkü gömlek gibi etten de soyunmuşlardı!
Bir delik torbaya girmiş kimi, kisbet yerine;
Çekivermiş kimi, bir lîme çuval dizlerine,
Kiminin giydiği çakşır, kiminin bez şalvar:
Kiminin, uçkuru boynundan asılmış, donu var.
Keza; Mutfak gereçleriyle ilgili olarak (s.423); günümüzde unutulmaya yüz tutmuş malzemeler tarihi zenginliğimiz içinde geleceğe aktarılmaktadır.
Kadın, erkek, suyu aktarmada bakraç bakraç
Sonra, nerdense gelip “yağlanınız haydi!” sesi,
Çöktü meydanda duran kaplara artık hepsi.
Halk kültürümüzün önemli unsurlarından olan Halk müziği çalgıları Safahat’ta altıncı kitap’ta âsım’a yazdığı şiirde (s.427) yerini bulur. Eğlencelerde, düğünlerde, derneklerdeki sosyal faaliyetler anlatılır.
Eskiden zurnalar öttükçe fezâ inlerdi;
O ne dehşetli düğünler, o ne derneklerdi!
Türk mutfağı malzemeleri hakkında (s.427);
Kurulur meydan harman gibi kırk eli sini
Tablalar yığmaya başlar kuyunun beslisini.
Halk kıyafetleri ile ilgili (s.427);
Başta âbânî sarık, tende hilâli gömlek;
Belde lâhûr şalı, üstünde o som yelek;
Dizde kaytan çevirilmiş çuhadan sıkma potur;
Türk yemeklerinden ve mutfak gereçlerinden de (s.427-428) bahsedilmektedir.
Çorbadan sonra etin türlüsü kalkıp, yerine,
Hamurun türlüsü devlet gibi kondukça konar.
Sekiz on yerde güğümler mütemâdî kaynar.
Taze şerbet sunulur tâze kesilmiş karla;
Buzlu ayransa döner ortada bakraçlarla.
(Devamı var)
