Yurdumuzda uygulanmakta olan siyasetin belirli ve bir amaç doğrultusunda olmayışı, siyasete ve siyasetçilerimize karşı olan güvenin yok olmasına neden olmaktadır.
Ülkemizin derhal düzeltilmesi gereken birtakım eksiklikleri bulunmaktadır. Bunların başında işsizlik, yoksulluk ve ayrımcılık gelmektedir. Yanı sıra gerek iktidarın gerekse diğer siyasi partilerin yaptıkları ve yapmakta devam etmiş oldukları hatalar gelmektedir. Ülkemiz bir siyasi yarış içerisindedir. İktidar için yapılan çoğu davranışların yurdumuzun ve vatandaşlarımızın menfaatına uygun olmadığı bellidir.
Öncelikle eğitim sorunu gelmektedir. Özellikle doğu illerimizde teknik ve fen liselerinin imam hatip okullarına dönüştürülmesi büyük üzüntü yaratmıştır. Ülkemiz iktidarının din okullarının açılarak, dinimizi önde tutar davranışları, geri kalmamızın önemli nedenlerindendir. Bu da vatandaşlarımızın, kazanç elde edebilmek için, doğudan batıya göç etmelerine sebep olmaktadır.
Eğitim bir ülkenin geleceğini belirleyen en kritik alanlardan biri. Ne var ki Türkiye eğitim sistemi sorunları yıllardır kronikleşmiş şekilde gündemde kalmaya devam ediyor. Her yeni bakan değişikliğinde reform beklentisi doğuyor ama sonuçlar hep aynı. Eğitim sistemimizde sorunlar geçici değil, yapısal. Bu yapısal sorunlar da her gün sınıfa giren on binlerce öğretmeni, öğrenmeye çalışan milyonlarca öğrenciyi doğrudan etkiliyor.
Türkiye’deki eğitim sistemi sorunları, artık bireysel çabalarla aşılabilecek bir noktada değil. Eğitim sistemimizin başlıca sorunları üzerine düşünmek, nedenlerini irdelemek ve çözüm yolları aramak gerekiyor. Türkiye eğitim sistemi sorunları hakkında konuşmak, sessiz kalan bir alanı görünür kılmaktır.
Her yıl yeni müfredatlar, yönetmelikler, sınav sistemleri açıklanıyor. Ama temel bir sorun hâlâ çözülmeden kalıyor: Türkiye eğitim sistemi sorunları derinleşiyor, nitelik artmıyor. Çünkü iyileştirme çabaları çoğunlukla şekilsel düzeyde kalıyor. Ders saatleriyle oynanıyor, kitaplar güncelleniyor, sınav adları değişiyor ama içerik hâlâ ezbere ve sınav odaklı. Oysa biliyoruz ki bir eğitim sisteminin kalitesi, öğrencinin düşünme, sorgulama ve üretme becerilerini ne kadar desteklediğiyle ölçülür.
Türkiye’deki eğitim sistemi sorunları içinde en kronik olanlardan biri, eğitimin merkezinde hâlâ öğrencinin değil, sistemin ihtiyaçlarının yer alması. Öğrenci; not ortalaması, sınav başarısı ya da test skorlarıyla tanımlanıyor. Bu anlayışın kökeninde, bireyi değil sınavla ölçülen başarıyı esas alan bir eğitim kültürü yatıyor. Bu yaklaşım hem öğrenciyi yıpratıyor hem de öğretmeni yalnızlaştırıyor.
Eğitimdeki en büyük sorunlardan biri de fırsat eşitsizliği. Kırsaldaki bir öğrenciyle büyükşehirdeki bir öğrencinin eğitim hakkı kağıt üzerinde eşit görünse de gerçek hayatta bu fark uçuruma dönüşüyor. Eğitime erişim, nitelikli öğretmene ulaşım, teknolojik imkânlar hâlâ büyük ölçüde sosyoekonomik koşullara bağlıdır. Türkiye eğitim sistemi sorunları teknik meselelerden öte sosyal ve yapısal eşitsizliklerin bir yansımasıdır.
Hayat pahalılığının gelir artışlarının çok üzerinde seyretmesi, enflasyonun Türk lirasının alım gücünü hızla eritmesi temel gıda, barınma ve enerji gibi zorunlu harcamaları karşılamayı zorlaştırmaktadır. Adaletsiz Gelir Dağılımı, Milli gelirin ve ekonomik büyümeden elde edilen payın toplumsal tabana eşit şekilde yayılamaması, sermaye ile emek arasındaki dengenin ücretliler aleyhine bozulması yoksulluğu beslemektedir. Çalışanların çok büyük bir kesiminin asgari ücret veya bu seviyeye yakın gelirlerle çalışmak zorunda kalması, asgari ücretin ve en düşük emekli aylıklarının güncel açlık sınırının altında kalmasına yol açmaktadır.
Özellikle büyükşehirlerde ve turizm bölgelerinde konut ve kira fiyatlarının gelir seviyesinin çok üstüne çıkması, hane halkı bütçelerinde temel ihtiyaçlara para kalmamasına sebep olmaktadır. Kalifiye iş gücünün hak ettiği karşılığı bulamaması, kayıt dışı ve güvencesiz çalışma biçimlerinin (taşeronlaşma vb.) yaygınlaşması bireylerin ekonomik güvenliğini ortadan kaldırmaktadır.
Üretim ekonomisi yerine ithalata ve borçlanmaya dayalı finansal dalgalanmalar, makroekonomik istikrarsızlıklar ve uygulanan para-maliye politikalarının uzun vadeli olumsuz etkileri de büyük problemlerimizden dir.
İktidarın ülkemiz üzerinde oynadığı bu oyunların yanı sıra tüm siyasi partilerin sadece iktidar olma çabaları ise ülkemiz menfaatına aykırıdır. Bu yüzden zamanımız da ki milletvekilleri de dahil olmak üzere,hangi parti mensubu olunursa olunsun birer vatan haini görümündedirler.
