Milas büyüyor deniyor.
Büyüyor mu gerçekten, yoksa sadece yayılıyor mu?
Bir şehir büyüyorsa; yolları rahatlar, altyapısı güçlenir, yaşam kalitesi artar, insanı nefes alır.
Milas’ta ise binalar yükselirken, hayat sıkışıyor.
Plansız kentleşme dediğimiz şey; sadece çarpık yapılaşma değildir. Plansız kentleşme, aklın dışlanmasıdır. Bugünü kurtarıp yarını ipotek altına almaktır. Milas’ta yıllardır olan tam da budur.
İmar Var, Plan Yok
Milas’ta imar var; ama plan yok. Parsel parsel açılan imarlar, kişiye özel çözümler, günü kurtaran ruhsatlar… Ortada bir şehir vizyonu olmadığı için herkes kendi ihtiyacını çözüyor, şehir ise çözülüyor.
Tarım arazileri konuta, zeytinlikler “bekleme alanına”, kırsal mahalleler beton rezervine dönüştürülüyor. Sonra da dönüp “neden tarım bitti, neden üretici kalmadı?” diye soruyoruz.
Altyapı Sonradan Gelmez
Plansız kentleşmenin en ağır faturası altyapıda çıkar.
Yol dar kalır, kanalizasyon yetmez, yağmur yağar, şehir su altında kalır.
Milas’ta yeni binalar yapılırken altyapı ya hiç düşünülmüyor ya da sonradan yama gibi ekleniyor. Oysa altyapı, binadan sonra değil; binadan önce planlanır.
Şehir büyürken altyapı büyümezse, o şehir gelişmez; yorulur.
Köy Ne Oldu, Şehir Ne Oldu?
Milas’ın kırsalı artık köy değil, merkezi ise tam anlamıyla şehir değil.
Plansızlık, kimliği de silip süpürüyor.
Ne komşuluk kaldı, ne tarım kültürü, ne de şehir düzeni.
Ortaya çıkan şey; ruhsuz, kimliksiz ve geçici bir yaşam alanı.
Beton Konuşur, İnsan Susar
Plansız kentleşme aynı zamanda adaletsizdir.
Çünkü kazanan hep bellidir, kaybeden ise sessiz çoğunluk.
Beton yükselirken, yeşil alan azalır, çocuklar sokağı unutur, yaşlılar evine hapsolur.
Şehir insan için değil, rant için şekillenir.
Milas Hâlâ Kurtarılabilir.
Bu bir kader değil.
Yanlış tercihler zinciridir.
Bilimsel planlama, katılımcı yerel yönetim, tarım ve doğayı merkeze alan bir anlayışla Milas hâlâ nefes alabilir.
Ama bunun için önce şunu kabul etmemiz gerekiyor:
Plansızlık sorunun kendisidir. Milas büyümesin demiyoruz.
Ama düzensiz büyümenin adı gelişme değildir. Şehir dediğin; betonla değil, akıl, vicdan ve planla kurulur.
