Bir ülkenin çöküşü, sadece binalar yıkıldığında, ekonomi çöktüğünde ya da savaş çıktığında olmaz. Bazen o çöküş, sessizlikle gelir. Gençlerin gözlerindeki ışık söndüğünde, adalet terazisi kırıldığında, liyakat lafta kaldığında ve insanlar artık “böyle gelmiş, böyle gider” dediğinde başlar.
Bugün Türkiye, böylesi bir sessiz çöküşün eşiğinde.
Gençler Gidiyor, Kalanlar Susuyor
Her gün yüzlerce genç, pasaportuna vize damgası yedikten sonra arkasına bile bakmadan ülkesini terk ediyor. Bu göç, sadece ekonomik değil. Bu bir “umut göçü”. Gençler, hayal kuramadıkları bir yerde nefes de alamıyorlar. “Beni anlamıyor bu ülke” diyor birçoğu… ve haklılar.
Adalet, Artık Sadece Bir Kelime
Bir ülkede mahkemeye güven kalmazsa, insanlar adaleti kendi elleriyle aramaya başlar. Türkiye’de yıllardır “bağımsız yargı” sadece söylemde var. Siyasetin gölgesi düşmüş terazinin bir kefesi artık hep ağır basıyor. Oysa adalet, bir toplumun sinir sistemidir. Bozulursa refleksler kaybolur.
Liyakat Mı? Yoksa Akrabalık mı?
İşe girmek için artık diploma değil, “tanıdık” aranıyor. Gençler mülakat salonlarına değil, torpil listelerine hazırlanıyor. Ve en tehlikelisi şu: Liyakatsizlik sadece sistemin çökmesi değildir; hak edenin umutlarının da ölmesidir. Kaybedilen sadece iş değil, adalet duygusudur.
Toplumsal Bir Tükeniş
Sokakta yürüyen herkes biraz daha yorgun, biraz daha sessiz. Gülmeyi unutan bir toplum olduk. Mizah bile sustu. Kimse bir şey değişir diye umut etmiyor. İnsanların “çocuğum burada büyümesin” cümlesi kadar yıkıcı bir özet olabilir mi?
Bu yazı karamsar görünebilir. Ama çöküşün farkında olmak, değişimin ilk adımıdır. Sessizlik bulaşıcıdır ama cesaret de öyledir. Artık biri çıkıp “Yeter!” demeli. Çünkü bu sessizlik bizim değil. Bu çürüme kaderimiz değil.
Geleceğimiz çürümemeli. Gitmeden, susmadan, vazgeçmeden…
