İnsan bazen hayatın içinde değil, kendi düşüncelerinin arasında sıkışıp kalır. Ne ileri gidebilir ne geri dönebilir. Her kapıyı dener, her yolu sorgular ama hiçbir çıkış göremez. Oysa bazen açılması gereken kapı dışarıda değil, insanın kendi içindedir.
Hayat, her zaman istediğimiz gibi ilerlemiyor. Bazen emek verdiğimiz işler sonuçsuz kalıyor, güvendiğimiz insanlar hayal kırıklığına uğratıyor, beklediğimiz kapılar bir türlü açılmıyor. Üst üste gelen sorunlar, insanın yalnızca gücünü değil, umudunu da tüketebiliyor.
İşte tam o noktada kendimizi bir çıkmazın içinde buluyoruz.
Peki insan, kendisini çaresiz hissettiği bu anlarda nasıl yeniden ayağa kalkabilir?
Öncelikle şunu kabul etmek gerekiyor; Her sorunun hemen bir çözümü olmak zorunda değil. Bazen çözüm aramaya ara vermek, yaşadığımız durumu anlamak için kendimize zaman tanımak gerekir. Çünkü insan, yoğun duyguların ve öfkenin etkisi altındayken çoğu zaman doğru kapıyı göremez. Aceleyle verilen kararlar, çözmek istediğimiz sorunların üzerine yenilerini ekleyebilir.
İkinci adım, kontrol edebildiklerimizle edemediklerimizi birbirinden ayırmaktır. Başkalarının davranışlarını, geçmişte yaşananları veya hayatın önümüze çıkardığı bütün engelleri değiştiremeyiz. Ancak kendi tavrımızı, tepkimizi ve bir sonraki adımımızı belirleyebiliriz. İşte insanın yeniden güç kazandığı yer tam da burasıdır.
Bazen kilidi açmak için daha fazla zorlamak değil, doğru anahtarı bulmak gerekir.
O anahtar kimi zaman bir dostla yapılan samimi bir sohbet, kimi zaman uzun zamandır ertelediğimiz bir karar, kimi zaman da vazgeçmemiz gereken bir beklentidir.
İnsan kendisine şu soruyu sormalı;Ben gerçekten bir çıkmazda mıyım, yoksa alıştığım yolun dışında bir seçenek görmeye mi direniyorum ?
Çünkü çoğu zaman bizi esir alan şey, yaşadığımız sorunlardan çok, o sorunlara yüklediğimiz anlamlardır. Bir başarısızlığı hayatımızın sonu, bir kaybı bütün geleceğimizin kararması, bir insanın bizi anlamamasını herkesin bize sırt çevirmesi olarak yorumlayabiliyoruz. Oysa hayat tek bir olaydan, tek bir insandan veya tek bir sonuçtan ibaret değildir.
Bir başka önemli mesele de insanın kendi değerini yaşadığı olumsuzluklarla ölçmemesidir. İşini kaybetmek değersiz olduğun anlamına gelmez. Bir ilişkide hayal kırıklığı yaşamak sevilmeye layık olmadığını göstermez. Bir mücadelede yenilmek, mücadele etmeyi bilmediğin anlamına gelmez.
Bazen durmak gerekir. Dinlenmek, düşünmek, yeniden değerlendirmek ve gerekirse yardım istemek gerekir. Yardım istemek zayıflık değil, insanın kendi sınırlarını tanımasıdır.
Unutmamalıyız ki hiçbir insan her zaman güçlü olmak zorunda değildir. Bazen en büyük cesaret, iyi olmadığını kabul edebilmek ve yeniden başlamak için kendine fırsat tanımaktır.
Hayatın bize öğrettiği önemli gerçeklerden biri de şudur: Her kapanan kapı bir kayıp, her gecikme bir başarısızlık değildir. Bazen ulaşamadığımız şeyler, bizi başka bir arayışa yönlendirir. Bazen de kaybettiğimizi düşündüğümüz yerde kendimizi yeniden keşfederiz.
Ben hayata biraz da bu pencereden bakıyorum. İnsan, şartları ne kadar zor olursa olsun, kendi iradesini, vicdanını ve umudunu kaybetmemeli. Çünkü insanın en büyük mücadelesi başkalarını yenmek değil, kendi içindeki vazgeçme duygusunu aşabilmektir.
Belki bugün bütün kapılar kapalı görünüyor. Belki yarın da kolay olmayacak. Ama unutmayalım; karanlıkta yol bulamamak, yolun olmadığı anlamına gelmez.
Bazen kilidi açan anahtar, daha fazla güç değil; farklı düşünmek, cesaret etmek ve yeniden başlayabilmektir.
Ve belki de hayatın en güzel tarafı şudur; İnsan, kendisine yeni bir yol çizmek için hiçbir zaman geç kalmış sayılmaz.
Bir yüzde tebessüm olabilmek, bazen önce kendi içimizdeki umudu yeniden yeşertmekle başlar.
