Milas’ı anlatırken iki üç arasında sıkışıp kalıyoruz.
Ya her şeyiyle yere göğe sığdıramıyoruz, ya da sorunlarını saymaktan bu şehrin ruhunu unutuyoruz.
Oysa gerçek ikisinin ortasında.
Milas; vitrin şehir değil.
Parlatılmış bir masal da değil.
Ama bütün sorunlarına rağmen hâlâ “güzel” denebilecek bir tarafı var.
Milas’ı güzel yapan şey; betonları, projeleri, büyük lafları değil.
Milas’ı ayakta tutan, henüz bozulmamış olanları.
Bu şehirde toprak hâlâ canlı.
Zeytin hâlâ tutuyor.
Üretici her şeye rağmen toprağı terk etmiyorsa, bu başlı başına bir değerdir.
Toprak küstüğünde şehir de susar; Milas henüz susmadı.
Milas’ın tarihi kitap sayfalarında değil, yerin altında ve sokak aralarında duruyor.
Bu şehir sonradan kurulmadı; binlerce yıldır burada.
Her köşesi hatırlatıyor: “Ben geçici değilim.”
Bu yüzden Milas’ta zaman acele etmez.
Bodrum gibi bağırmaz, reklam yapmaz, kendini pazarlamaz.
Koyları vardır ama sessizdir.
Sessizliği eksiklik değil, korunmuşluk göstergesidir.
Milas’ta insanlar hâlâ birbirini tanır.
Selam vardır, hal hatır vardır.
Bu küçük gibi görünen şeyler, büyük şehirlerde kaybolmuş lükstür.
Gösterişsiz bir hayat vardır Milas’ta.
Kimse kimseye “ne kadar zenginim” demez.
Bu yüzden belki çok konuşulmaz ama samimidir.
Bütün baskılara rağmen bu şehir hâlâ direniyor.
Madene rağmen zeytin, betona rağmen tarla, göçe rağmen kalan insanlar…
Milas güzelse, biraz da bu inat yüzündendir.
Bu yazı Milas’ın sorunlarını görmezden gelmek için değil.
Aksine şunu hatırlatmak için; Milas güzelse, henüz teslim olmadığı içindir. Hala kaybedecek bir şeyi olduğu için, hâlâ savunulmaya değer olduğu için.
Milas’ı sevmek; onu alkışlamak değil, korumayı görev bilmektir.
Ve Şimdi Açık Bir Çağrı.!!!
Milas’ı sevmek, sadece güzel fotoğraf paylaşmak değildir.
Bu şehri sevmek; imar masalarında susmamayı, zeytin kesilirken görmezden gelmemeyi, beton yükselirken “bana dokunmuyor” dememeyi gerektirir.
Bu çağrı bir partiye, bir makama ya da bir döneme değil; bu şehirde yaşayan, bu şehirden kazanan, bu şehrin adını kullanan herkesedir. Milas sahipsiz değildir ama sessiz bırakılırsa sahipsiz kalır.
Bugün susarsak, yarın çocuklarımıza anlatacak bir Milas kalmayabilir.
Bu şehir alkış değil, afiş değil, söz değil; irade ister.
Milas’ı korumak bir tercih değil, bu topraklarda yaşamanın bedelidir.
