Sermayeyle ters düşmeyeyim derken milletin omzuna binen yükü hafifleten hükümet dünyada nadir bulunur ama bizdekiler bu işi öyle bir abarttılar ki… Maşallah, orta gelir grubunu asfalta serdiler; alt gelir grubunu da ona katmalarına ramak kaldı.
Bir toplum kendini ayakta tutan dinamiklerden ne kadar uzaklaşır, varlık sebebini ne kadar unutur ve unutturursa, geldiğimiz bu tablo da kaçınılmaz olur.
Verginin vergisini aştılar, olmayan paradan vergi almaya niyetlendiler. Allah’tan şimdilik kart limitlerine vergi getirmeyi gündüz vakti askıya aldılar. Gündüz radar bir dertti, geceleri de yol kenarına gizli radar kurmaya başlamışlar. Dronlarla, türlü tuzaklarla kurulan bir ceza düzeni… İnsanların alım gücü bitmiş durumda. İlkokul öğrencisi bile bu ülkede ekonomist oldu. Geçtiğimiz günlerde Öğretmenler Günü’nü kutladık; bence kimsenin aklına gelmedi ama ilkokul çocuğunu ekonomist yapanların da Öğretmenler Günü’nü kutlamak lazım. Hak etmiş sayılırlar, öyle değil mi?
Her sabah “Bugün hangi vergi çıktı?”, “Ekmek ne kadar oldu?”, “Elektrik faturası ne gelecek?” korkusuyla uyanan bir toplum… %20’lik bir kesim dışında herkes yoksullukta, çoğu da açlık sınırının altında. Emeklinin hâli ortada. EYT’de, stajda çifte standartlar… Say say bitmez.
Bunca yaşanandan sonra mevcut hükümeti en çok sevenler müteahhitler. Çünkü bizden aldıklarıyla ayakta kalıyorlar; beton ekonomisi çökmesin diye bütün yük yine milletin sırtında. Bir toplumu yoksul ve cahil bırakırsan kolay konsolide edersin anlayışı hâkim. “Alternatif mi var? CHP mi gelsin?” diyorlar. Millet de “Aman gelmesin, bari siz kalın,” diyor. Kaldı ki CHP gelse her şey değişecek mi? Kadrolar aynı kafa olduktan sonra isimler değişse ne olur?
Ama bir şeyi unutuyoruz; Medyanın burnumuza soktuğu iki üç parti dışında sandıkta karşımıza çarşaf gibi bir liste çıkıyor. Korkmayın; o listedekilerden birine oyunuzu verdiğinizde ülke batmaz, tam aksine düzen değişir.
Yıllarca ülkeyi medya eliyle dizayn ettiler. Biz izin verdik. Okumadık, araştırmadık, öğrenmedik… Öğretmedik. Sonuç: Kısır döngüde eriyen koca bir millet.
CHP, aldığı belediyeleri yönetmekten acizken memleketi teslim etmek yağmurdan kaçarken doluya tutulmaktır. Milas’ın hâli ortada. Su yok, yol yok. Belediyecilik adına 2025’te hâlâ 1980’lerin İstanbul sokakları gibi bir manzarayla yaşıyoruz. “Türkiye’nin gelişimi en az olan ilçesi neresi?” diye sorsalar, Ankara’nın batısında Milas liste başı olur. Ülke genelinde 900’den fazla ilçe arasında ilk 50’de rahat yer bulur. Fevzi Topuz gibi ömrünü bu şehre veren bir başkan bile nedense bu vizyonu büyütemiyor.
AK Parti’yi müteahhitler nasıl ayakta tutuyorsa CHP’yi de sanayici esnafı tutuyor. Zira yol olmayınca alt takımı arıza yapmayan araç kalmadı şehirde ne yapacak usta nede o usta sıra bulamıyorsun
Uzun lafın kısası: Bu iş “ya o ya bu” meselesi değil. Hep birlikte bu düzene karşı durmak zorundayız. Bu ülkeyi bu ikilemden kurtarmak zorundayız. Alternatif mi? Onu siz bulacaksınız. Ama küçük bir ipucu vereyim;
Bir sistemden bir şekilde nemalanan ya da nemalanma ihtimali olan kimse o sistemi değiştirmez. Mevcut düzen, şeytanın hoşuna giden türden bir düzen. Bunu değiştirecek olanların şeytanla mücadele edecek iradeye sahip olması gerekir.
Bu iş, meclisteki vekillerle ve onların ezberlenmiş parti kalıplarıyla olmaz. Farklı, yeni ve genç yüzlere değer vermek gerekir. En azından sandık kurulduğunda “ceketimi assam kazanırım” diyenlere, “eşeği koysak seçilir” diye böbürlenenlere haddini bildirmek bile değerli bir başlangıçtır.
