Milas’ın Güneş Mahallesi’nde yaşayan vatandaşların bugünlerde en çok sorduğu soru şu; “Bu çalışmalar ne zaman bitecek?” Tozun, toprağın, çamurun eksik olmadığı sokaklarda insanlar aylardır aynı manzaraya bakıyor. Açılan çukurlar kapanmıyor, kapanan yerler düzgün yapılmıyor, yapılan yerler ise kısa süre sonra yeniden kazılıyor.
Üstelik sorun sadece Güneş Mahallesi ile sınırlı değil. Hacıabdi Mahallesi başta olmak üzere birçok mahallede benzer görüntülerle karşılaşmak mümkün. Vatandaş haklı olarak soruyor;
Devletin kurumları nerede? Denetim mekanizmaları neden çalışmıyor? Belediye nerede? Kazıyı yapan kurumlar neden işlerini zamanında tamamlamıyor?
Bu soruların cevabı aslında sadece bir mahallenin değil, Türkiye’nin birçok yerinde yaşanan yönetim anlayışı probleminde gizli.
Bir sokakta çalışma yapılacağı zaman hangi kurumların görev alanına girdiği bellidir. Elektrik altyapısı için ayrı kurum, su ve kanalizasyon için ayrı kurum, telekomünikasyon için ayrı kurum görev yapar. Belediye ise yolun, kaldırımın ve çevre düzeninin sağlıklı şekilde tamamlanmasından sorumludur.
Sorun tam da burada başlıyor.
Kurumlar çoğu zaman kendi görev alanlarına odaklanıyor, ancak ortak hareket etmekte başarısız oluyor. Sonuçta ortaya plansızlık çıkıyor.
Bugün MUSKİ gelir kazı yapar.
Bir süre sonra AYDEM gelir aynı sokağı yeniden kazar.
Ardından internet altyapısı için başka bir ekip gelir.
Daha sonra doğalgaz veya başka bir altyapı çalışması başlar.
Vatandaş ise aylarca süren bir şantiye hayatına mahkum edilir.
Oysa olması gereken çok daha basittir.
Bir sokakta altyapı yenilenecekse bütün kurumlar aynı masa etrafında toplanmalıdır. O bölgede önümüzdeki birkaç yıl içinde yapılması planlanan tüm çalışmalar belirlenmelidir. Elektrik, su, kanalizasyon, internet, yağmur suyu hattı ne varsa aynı süreç içerisinde tamamlanmalıdır.
Sonrasında belediye yolu ve kaldırımları kalıcı şekilde düzenlemelidir.
Modern şehircilik anlayışı bunu gerektirir.
Ne yazık ki bizde çoğu zaman tam tersi yaşanıyor.
Bir kurum kazıyor.
Kapatıyor.
Başka bir kurum yeniden kazıyor.
Sonra bir başkası geliyor.
Kaybedilen sadece para olmuyor.
Vatandaşın sabrı da tükeniyor.
Esnafın işi bozuluyor.
Araçlar zarar görüyor.
Toz nedeniyle insanlar pencerelerini açamaz hale geliyor.
Yağmur yağdığında çamur, güneş açtığında toz hayatın parçası oluyor.
İşin daha düşündürücü tarafı ise bazı yöneticilerin bu durumu bütçe gerekçesiyle açıklamaya çalışmasıdır.
“Bu yıl bizim programımızda yok.”
“Ödeneğimiz çıkmadı.”
“Önümüzdeki yıl değerlendirilecek.”
Bu yaklaşım artık kabul edilebilir değildir.
Çünkü vatandaş kurumların bütçe tartışmalarıyla ilgilenmez.
Vatandaş sonuçla ilgilenir.
Bir sokağın altı açılmışsa o iş eksiksiz tamamlanmalıdır.
Devlet dediğimiz yapı kurumların ayrı ayrı hareket ettiği değil, birlikte çözüm ürettiği zaman güçlüdür.
Siyaset üstü bakmak tam da budur.
Sorun kimin döneminde başladı diye tartışmak değil, sorunu çözmektir.
Vatandaşın beklentisi de budur.
Hiç kimse AYDEM’i, MUSKİ’yi, belediyeyi veya başka bir kurumu rakip olarak görmek istemiyor.
Herkes kurumların birlikte çalışmasını istiyor.
Çünkü hizmet dediğimiz şey tabela asmakla değil, vatandaşın hayatını kolaylaştırmakla ölçülür.
Bugün Güneş Mahallesi’nde, Hacıabdi Mahallesi’nde ve benzer sorunları yaşayan diğer mahallelerde insanlar hizmetin kendisini değil, hizmet sürecinin oluşturduğu mağduriyeti konuşuyor.
Bu da üzerinde düşünülmesi gereken ciddi bir uyarıdır.
Belki de artık şu soruyu sormanın zamanı gelmiştir:
Bir sokağı kaç kez kazmak gerekiyor ki kurumlar birbirleriyle konuşmanın daha ekonomik ve daha doğru olduğunu anlasın?
Vatandaşın istediği lüks değil.
Tozsuz bir sokak.
Çamursuz bir yol.
Güvenli bir kaldırım.
Ve yapılan işin bir daha aynı sebeple bozulmaması.
Aslında talep edilen şey çok basit.
Kazıyorsanız bitirin. Başladıysanız tamamlayın. Aynı sokağı defalarca değil, bir kez kazın ve doğru yapın.
Çünkü vatandaşın sabrı da bütçesi de yollar kadar yıpranmış durumda.
