Musluğu açıyoruz.
Su akıyor.
Ve biz bunun hep böyle süreceğini sanıyoruz.
Oysa hiçbir nimet sonsuz değil.
Hele su hiç değil.
Dünya ısınıyor.
Yağış rejimi değişiyor.
Yer altı suları her yıl biraz daha çekiliyor.
Ama biz hala suyu “var” kabul ediyoruz.
Milas bir tarım şehri.
Muğla bir turizm şehri.
İkisi de suya muhtaç.
Bir damla eksilse, önce toprak susar.
Toprak susarsa üretim susar.
Üretim susarsa ekonomi susar.
Ekonomi susarsa gençler gider.
Mesele sadece kuraklık değil.
Mesele plan.
Kaç kişi yaşıyoruz?
Yazın kaç kişi oluyoruz?
Ne kadar tüketiyoruz?
Ne kadarını geri kazanıyoruz?
Bu sorular sorulmadan yapılan her yatırım eksiktir.
Su politikası sadece baraj yapmak değildir.
Su politikası; ölçmek, planlamak, denetlemek ve anlatmaktır.
Merkezi yönetim uzun vadeli plan yapmalı.
Büyükşehir altyapıyı güçlendirmeli.
İlçe belediyesi imar verirken suyu hesaba katmalı.
Çiftçi suya göre ürün seçmeli.
Turizm sektörü geri dönüşüm sistemlerini kurmalı.
Vatandaş ise “nasıl olsa akıyor” rahatlığını terk etmeli.
Çünkü suyun siyaseti olmaz.
Ama suyun hesabı olur.
Eğer bugün tasarruf etmezsek, yarın tartışacak suyumuz bile kalmayabilir.
Su biterse sadece musluk susmaz.
Şehir susar.
Toprak susar.
Gelecek susar.
Vicdan sahibi olmak; nimetin kıymetini yokluğunda değil, vaktinde bilmektir.
Şimdi kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor;
Biz suyu tüketen bir şehir miyiz, yoksa suyu koruyan bir şehir mi olacağız?
Cevap yönetimlerde kadar bizde de.
Çünkü sorumluluk paylaşıldığında büyür, ihmal edildiğinde bedel olur.
Ve unutmayalım.!!
Kıymeti bilinmezse hayat ortadan kalkar.!!
