Sabahın erken saatleri…
Milas’ın sokakları uyanırken en önce motor sesleri duyulur.
Sanayiye giden usta, üniversite yolundaki genç, sahile inen çalışan…
Bu ilçede iki teker bir araç değil; hayatın ritmidir.
Genel tabloda Muğla motosiklet oranının en yüksek olduğu illerden biri.
Sebebi açık; Mesafeler kısa, yakıt pahalı, park sınırlı, tempo hızlı.
Ama asıl soru şu;
Bu kadar yoğun iki tekerli bir şehirde, trafik kültürümüz de aynı hızla gelişiyor mu ?
Emniyet şeridini “boş yol” sanıyoruz bazen.
Oysa orası bir hayat koridoru. Ambulansın yolu. Acil durumun nefesi.
Araçların arasından hızlı ve yakın geçişleri “pratiklik” diye adlandırıyoruz.
Oysa o dar boşlukta bir ayna, bir kapı, bir anlık sinyal hayatla aramıza giriyor.
“Mesafe kısa” diyerek kasksız çıkıyoruz.
Oysa kazaların çoğu eve en yakın yerde oluyor.
Milas büyükşehir değil.
Herkes birbirini tanıyor.
Ama asfalt kimseyi tanımıyor.
İyi bir scooter ya da motosiklet sürücüsü hızlı olan değil, öngören olandır. Şerit disiplinini koruyan, hız farkını abartmayan, aynaları okuyan, kavşağa temkinle giren sürücüdür.
Son yıllarda artan şekilde birçok ölümlü ve ciddi yaralanmalı kazaların meydana geldiği bölgemizde elbette ilgili kamu yöneticileri tedbirlerini almalı kurallar adil ve eşit uygulanmalı gerekiyorsa güncellenmeli zamanın akışı içerisinde ancak vatandaşta sorumluluğunun bilincinde olmalı.
Cesaret gaz kolunda değil, frene zamanında dokunabilmektedir.
İki teker özgürlük hissi verir.
Ama özgürlük, kuralsızlık değildir.
Özgürlük, eve sağ salim dönebilmektir.
Çünkü trafikte mesele haklı olmak değil; hayatta kalmaktır.
Ve bu şehirde iki teker çoğaldıkça, sorumluluk da büyüyor.
Gazı çevirmek kolaydır.
Vicdanı sabit tutmak zordur.!!
