Şiddet artıyor.
Sokakta, evde, trafikte, sosyal medyada.!!
Öfke büyüyor.
Tahammül azalıyor.
Empati zayıflıyor.
Ve biz her defasında aynı cümleyi kuruyoruz;
“Biraz sevgi olsa böyle olmazdı.”
Doğru.
Ama eksik.
Sevgi insanı yumuşatır.
Merhamet kalbi arındırır.
Empati öfkeyi azaltır.
Fakat sevgi, sınır çizmez.
Sevgi, caydırıcı değildir.
Sevgi, adaletin yerini tutmaz.
Şiddetin kökü sadece sevgisizlik değildir.
Şiddetin kökü güç zehirlenmesidir.
Cezasızlık algısıdır.
Adaletsizlik hissidir.
Bir toplumda hukuk zayıflarsa, şiddet cesaret bulur.
Bir toplumda adalet gecikirse, öfke birikir.
Bir toplumda liyakat yoksa, haksızlık sıradanlaşır.
Ve haksızlık sıradanlaşırsa, şiddet normalleşir.
Sevgi olmadan huzur olmaz.
Ama adalet olmadan güven olmaz.
Şiddeti sadece sevgiyle bastırmaya çalışmak, yangını dua ile söndürmeye benzer.
Su gerekir.
Plan gerekir.
Caydırıcılık gerekir.
Çocuk sevgiyle büyümeli.
Genç adaletle karşılaşmalı.
Yetişkin hukukla sınırını bilmeli.
Şiddetle mücadele romantik değil, gerçekçi olmak zorundadır.
Sevgi kalbi dönüştürür.
Adalet düzeni korur.
İkisi birlikte olursa toplum iyileşir.
Biri eksik olursa yara açık kalır.
Bugün kendimize şu soruyu sormalıyız;
Biz sadece iyi niyetli bir toplum mu olmak istiyoruz, yoksa adil bir toplum mu?
Çünkü iyi niyet yetmez.
Adalet gerekir.
Ve unutmayalım.!!
“Hakikatin yükünü taşımayanlar, yarının sorumluluğunu da taşıyamaz.”
