Merhaba Milas Çizgi Gazetesi Teknik Alan köşesi okurları.
Bugün sizlere, benim futbol oynadığım yıllardaki sporcular ile günümüz futbolcuları arasındaki farklar hakkındaki naçizane düşüncelerimi siz değerli sporseverlerle paylaşmak istiyorum.
81 yaşında olmama rağmen futbola olan sevgim hiç azalmadı. Bu nedenle uzun yıllardır futbolun içindeyim. Benim futbol oynadığım yıllarda doğru dürüst futbol topu bile yoktu. Antrenmanlara yaklaşık 20 kişilik kadroyla çıkardık ve elimizde yalnızca bir top bulunurdu. O tek topa vurabilmek için sıraya girerdik. Takımda bizden yaşça büyük ağabeylerimiz izin verirse topa dokunma fırsatı bulabilirdik.
O yıllarda futbol sahaları da yoktu. Mahalle aralarındaki boş arazilerde toplanır, tek bir topun peşinden koşardık. Kendimizden sadece bir yaş büyük ağabeylerimiz izin verdiğinde topa sahip olabilirdik.
Yaklaşık 70 yıl önce Milas’ta ilk futbol sahası yapıldığında, o dönemin gençleri olarak bizler bu sahayı yapan ve futbol oynamamıza imkân sağlayan büyüklerimize büyük saygı duyardık. Futbol topu yeterli değildi. Uzun yıllar önce Milas’ta ilk olarak Milas Gençlik Spor takımı vardı. Ben de henüz 15 yaşındayken Milas Gençlik Spor formasıyla futbolla buluştum.
O yıllarda teknik direktör ya da antrenör yoktu. Takımın başında bulunan yöneticilerimiz bizlere topa nasıl vurulacağını, taç atışının nasıl kullanılacağını, savunmada nerede durulacağını öğretirdi. Bizler de kendimizden büyük ağabeylerimizden azar işitmemek için son derece dikkatli davranırdık.
Bugün Atatürk Büstü’nün bulunduğu alan, o yıllarda Milaslıların futbol sahasıydı. Bizden küçük yaşta olan arkadaşlarımız, önce yöneticilerden, sonra da takımın büyüklerinden büyük saygı ve çekinme duygusu içerisinde hareket ederdi. Günümüzdeki imkânlar o yıllarda olmadığı için bizler tüm zorluklara rağmen futbol sevgimizden vazgeçmedik.
İlk kurulan Milas Gençlik Spor takımında merhum Turan Moralı, merhum Şaban Sulaki ve merhum Sübyan Yılmaz gibi ağabeylerimizle haftanın üç günü bir araya gelir, takım halinde çalışmalar yapardık.
Milas’ın unutulmaz yöneticilerinden merhum Ömer Sebahattin Uzun ve merhum Turan Moralı, kendi maddi imkânlarıyla Milas Gücü Spor Kulübü’nü kurarak Milas futboluna ikinci takımı kazandırdılar.
O yıllarda futbolcular, gün içinde karşılaştıkları yöneticilerin ellerini öper, hâl hatır sorar ve onlara büyük saygı gösterirdi.
Benim futbol oynadığım yıllarda fakir bir ailenin çocuğu olduğum için ailemiz ekmeği bile zor bulurdu. Futbol ayakkabısı almak ise bizim için büyük bir lükstü. Benim gibi birçok arkadaşım resmî müsabakalara lastik ayakkabılarla çıkardı.
O dönemde Milas’ta görev yapan kaymakamlarımız da bizlere sahip çıkardı. Bizleri zaman zaman yemeklere davet eder, maddi ve manevi desteklerini esirgemezlerdi.
Takımlarımızın Muğla Mahalli Ligi’nde oynayacağı deplasman maçlarının masrafları ise haftanın cuma günleri Milas esnafından toplanan yardımlarla karşılanırdı. Futbolu seven esnaflarımız takımlarına sahip çıkar, herkes elinden gelen desteği verirdi.
İşte Milas futbolu, yukarıda anlatmaya çalıştığım bu imkânsızlıklar içinde bugünlere geldi. Bizler büyük fedakârlıklarla mücadele ettik ve o günlerden bugünlere ulaştık.
Bugün futbol oynayan gençlerimiz çok daha şanslı. Modern tesislerde çalışıyorlar, kaliteli futbol topları ve ekipmanları kullanıyorlar, deneyimli antrenörlerden eğitim alıyorlar. Bu imkânların kıymetini bilmelerini ve çok çalışarak hem Milas futbolunu hem de Türk futbolunu daha ileriye taşımalarını gönülden diliyorum.
Geçmişte Milas futboluna maddi ve manevi katkı sağlayan tüm sporseverlere şükranlarımı sunuyorum. Aramızdan ayrılarak Hakk’ın rahmetine kavuşan tüm büyüklerimizi rahmet ve minnetle anıyor, Allah’tan rahmet diliyorum. Mekânları cennet, ruhları şad olsun.
Herkese sevgi ve saygılarımı sunuyorum.
