3/3
(Geçen makalenin devamı)
“İyi insandı” veya “iyi bilirdik” sözlerine muhatap olabilmek, insana bıraktığı güzel anılarla bir müddet daha yaşamayı sağlayabilir. Bu müddet kimileri için üç-beş yıl; kimileri için üç-beş asır, kimileri için belki üç-beş bin asırdır. Ama unutulmak denilen nihai ölüm sıradan her insanın başına mutlaka gelecektir.
Nitekim unutulmazlar arasına karışan az sayıdaki insan da acaba ölümsüzlüğünü biliyor mu? Bunun cevabı eskilerin tabiriyle “Allahu’l- âlem” yani “Allah bilir” olabilir. Onun için ölümsüzlük unutulmamak değil; unutulmaz şeyler bırakmak diye tanımlanmalı. Tekerleği veya ateşi bulanı, buğdayı ilk ekeni biliyor muyuz? Ama bıraktıkları ne kadar ölümsüz değil mi? Ölümsüzlük tekerin dönmesi, ateşin yanması, buğdayın başak vermesi olmalı.
Onun için bana göre insanın sonsuzluğu veya ölümsüzlüğü bende değil bizde; ferdide değil anonimdedir. Tıpkı kınalı veya nasırlı ellerin eseri olan halıların yaratıcılarını bilmediğimiz ama halıların hep var olmaya devam etmesi gibi.
O nedenle dünyada insan oğlu varsa insanlık namına “Ben”in kişisel yolculuğu bitimsiz yolun şurasında veya burasında bitse ne çıkar? Ürettiğin bir şey yakınlarının, milletinin, insanlığın varlığına katkı sağlıyorsa korkma onun kullanıldığı bütün zamanlarda varsın, o süre zarfında ölümsüzsün.
(Not: Prof. Dr. Öcal Oğuz çalışmalarından derlenmiştir.)
