Birçok insan mutluluğu hep ileri bir tarihe erteliyor.
“Şu iş bitsin mutlu olacağım.”
“Borçlar kapansın rahatlayacağım.”
“Biraz daha zaman geçsin her şey düzelir.”
Ama o gün bir türlü gelmiyor. Çünkü mutluluk, gelecekte verilecek bir ödül değil. Mutluluk, bugünü fark edebilme halidir.
Bugün elimizde ne var, ona bakmak gerekir.
Sağlığımız, bir bardak çayımız, bir dostumuz, akşam eve dönebileceğimiz bir kapımız…
Bunlar küçük gibi görünür ama hayat dediğimiz şey zaten bu küçük şeylerin toplamıdır.
Yarını düşünmeyelim mi? Elbette düşünelim.
Ama yarın için hazırlanırken bugünü heba etmeyelim. Bugünü mutsuz geçirerek yarını mutlu edemeyiz.
Aslında işin sırrı çok basit.
Hayatı bir anda değiştirmeye çalışmak insanı yorar. Ama küçük küçük değişimler insanı güçlendirir.
Mesela haftayı yedi güne bölelim;
Bir gün kötü bir huyumuzu bırakalım.
Bir gün güzel bir alışkanlık edinelim.
Bir gün eksik yaptığımız bir şeyi tamamlayalım.
Bir gün bir yanlışımızı düzeltelim.
Bir gün bir doğru yapalım.
Bir gün kimseye zarar vermeden kendi hâlimizde olalım.
Bir gün de şükredelim.
Bakın, zor değil. Kimse bizden kusursuz olmamızı istemiyor. Sadece biraz dikkatli, biraz samimi olmamız yeterli.
Bugün daha az kırarsak, yarın daha az üzülürüz.
Bugün bir doğru yaparsak, yarın içimiz daha rahat olur.
Bugün bir güzelliği fark edersek, hayat biraz daha katlanılır hale gelir.
Mutluluk büyük laflarda değil.
Mutluluk, küçük ama doğru adımlardadır.
O yüzden mutluluğu yarına bırakmayalım.
Bugün yapabileceğimiz küçük bir iyilik, yarın aradığımız huzurun ta kendisi olabilir.
