4/6
(Yazı yazar müzesi makalesinin devamı)
Türkiye Türkçesi, dünya dilleri sınıflandırmasında Ural-Altay Dil Ailesi’nin Altay dilleri kolunda bulunur.
Ural-Altay dil birliği temelinde yapılan daha derinlemesine araştırmalar, bu iki grubu aynı dil ailesi içinde birleştirme bakımından gittikçe zayıflayan sonuçlar vermiştir.
Bu sebeple Türkçe, bazı sınıflandırmalarda Altay dillerinden biri olarak belirtilmekle yetinilir; sınıflama buradan başlatılır.
Türkiye Türkçesinin de yer aldığı Türk yazı dillerinin sınıflandırması konusunda geçmişten bugüne kadar çeşitli bilimsel görüşler ortaya atılmıştır.
Bütün sınıflandırma çalışmalarından da hareketle Arat’ın yaptığı sınıflandırmaya göre Türkiye Türkçesi, “Türk şive grupları ”nın “VI. daglı grubu (Cenup)” içinde yer alır.
Türk dil ailesi, Doğu Avrupa, Orta Asya ve Sibirya’da konuşulan 30 kadar yaşayan dili kapsar. Türk dili konuşurlarının % 40 civarında bir kesimi Türkiye Türkçesi konuşulur.
Yazı yazar müzesinde değerlendirilecek Erken İslami dönem yazarları ve eserlerine gelince;
Abu’l-Rabi‘ b. al-Layth (MS 8. Yüzyıl.). ‘Ali b. Rabban al-Tabari ( MS 810).Abu Muhammad ‘Abd Allah b. Muslim b. Qutayba (MS 828). Ahmad b. Abi Ya‘qub b. Ja‘far b. Wahb b. Wadih al-‘Abbasi (MS 9. Yüzyıl). Abu Ja‘far Muhammad b. Jarir al-Tabari (MS 839). Abu’l-Hasan ‘Ali b. al-Husayn al-Mas‘udi (MS 893). Abu Bakr Muhammad b. al-Tayyib b. Ja‘far b. Muhammad b. al-Qasim (ibn) al-Baqillani ( MS 950) Abu Nasr Mutahhar b. Tahir al-Maqdisi. Abu’l-Rayhan Muhammad b. Ahmad al-Biruni (MS. 973.). Abu Muhammad ‘Ali b. Ahmad b. Hazm (MS 994). sayabiliriz. Bunların yanında, Selçuklu döneminin en önemli yazarı Mevlan’dır. Firdevsi’nin Şahname’si dönemin en önemli edebi eserlerindendir.
Osmanlı dönemi şair ve yazarlarının, müzede ayrı bir yeri vardır; Bu dönemin Divan Şairleri:
Ahmed-i Dâ’i – (13??–14??), Bâki – (1526–1600), Fuzûlî – (1483–1556), Hayâlî – (1500–1557), Nedim – (1680–1730), Nef’i – (1572–1635), Nergisi – (1592–1635), İmadüddin Nesimi – (1370–1425), Neşati – (1623–1674), Seyyid Vehbi – (1674–1736), Sünbülzade Vehbi – (1718–1809), Şeyh Galip – (1757–1799), Zekeriyazade Yahya – (1553–1644)’dir. Bunların hayat biyografileri ile eserleri sergilenecektir.
(Devamı gelecek makalemizde)
