Saflar sıkılaştı.
Listeler net, taraflar belli, etiketler hazır.
Kimin nerede duracağı ezberlendi ama kimin neye inandığı unutuldu.
Omuz omuza duruyoruz, göz göze gelemiyoruz.
Bu dünya bir misafirhane.
Bunu bir temenni değil, bir gerçek olarak söyleyelim.
Gelen çayını içer ve gider.
Masaya yumruğunu vurman, sandalyeyi sahiplenmen bir şeyi değiştirmez.
Çay soğur, masa toplanır, ışıklar söner.
Somut konuşalım;
Bugün koltuk için kavga edenlerin yarısı yıllar sonra hatırlanmayacak.
Bugün birbirini düşman ilan edenler, yarın aynı mezarlıkta yan yana yatacak.
Aradaki tek fark; birinin arkasından dua edilecek, diğerinin ardından sadece susulacak.
Bütün mesele bu.
Bu dünyadan göçüp gitmeyen tek bir canlı yok.
Güç de gidiyor, para da gidiyor, alkış da bitiyor.
Geriye kalan tek şey; arkandan ne konuşulduğu değil, kimin kalbine dokunduğundur.
Bugün birini susturarak kazanamazsın.
Birini ezerek haklı çıkamazsın.
Birini yok sayarak büyüyemezsin.
Çünkü bu düzen böyle işlemiyor.
Saflar sıkılaştıkça gönüller daraldı.
Vicdanlar suskun, merhamet mesaide değil.
Ama unutulan bir gerçek var;
Bu misafirhanede en ağır yük, arkasında beddua bırakanın omzuna biner.
Bu dünyada kalıcı olanlar koltuğa çökenler değil, gönüllere oturabilenlerdir.
Gerisi sandalyeyle birlikte dışarı alınır.
Bizler beşeri varlıklar olarak elbette hataya, yanlışa düşeriz. Ancak bize düşen hataya düşmemek değil o hatadan ders almak ve bunun bilinci ile yol almaktır. Bize düşen yere düşmemek değil, düştüğümüz yerden kalkabilmek ve buna mukabil her zaman hayırla ve güzellikle anılabilmektir.
