Bir evin ortasında tavandan sarkan o küçük cam küre. Sessiz sedasız, yıllarca karanlıkla mücadele eden bir kahraman. Ama işte, her kahramanın da bir ömrü var. Gün gelir, o kahraman “çat” diye gider. Doğru soru şu;
Ampul neden patlar?
Elektrik dilinde cevap basit; Ani voltaj yükselmesi, aşırı ısınma, nem, üretim hatası…!! Hepsi mümkün. Ama işin bir de hayat dersi tarafı var. Ampulün içinde incecik bir tel vardır. O tel fazla yük bindiğinde kopar. Aynı, toplumun da fazla yük bindirilen fertleri gibi dayanamaz, kopar, dağılıp gider.
Bazı ampuller, ömrünü tamamladığında sessizce söner. Bazılarıysa, son bir “pat” ile gider. Giderken etrafa biraz korku, biraz da cam parçaları saçar. Aynı, bazı siyasi projelerin ömrü bitince olduğu gibi… Önce parlak, sonra göz kamaştırıcı, sonunda ise sadece boş bir duy.
Üstelik yüksek voltaj sadece elektrik hatlarında olmaz. Topluma da yüksek voltaj uygularsınız; Zam üstüne zam, baskı üstüne baskı, yalan üstüne yalan…!! Sonra bir bakarsınız, “ışık” diye güvenilen şey, elinizde sadece patlamış cam olarak kalmış.
Bir dönem gözümüzü açan bir ampul, bir dönem Göz kamaştıran bir ışık huzmesi halini almışsa varlığı yokluğundan daha zararlı hale gelmiş demektir. Dolayısı ile değişim iyidir ve değişmelidir.
Ez cümle ampul patlar mı? Patlar. Ama bazen patlaması, yenisinin takılabilmesi için şarttır. Çünkü bazı ışıklar, karanlığı aydınlatmak yerine gözleri kamaştırır.
“Unutmayın, patlayan her ampul karanlık getirmez; bazen sadece gözü alan ışığın önünü açar.”
