Bugün baktığımızda cevap acı ama net;
Kimi siyasetçiler için siyaset, milletin yükünü almak değil; kendi imtiyazını büyütme aracına dönüşmüş durumda.
Odalar ağır, makamlar geniş, sofralar kalabalık…
Ama halkın derdi?
Kuyrukta, pazarda, bankada, hastanede hâlâ çözüm bekliyor.
Oysa siyaset dediğimiz şey;
Lüksün değil, sorumluluğun adıdır.
Makamın değil, milletin omuzuna dokunmaktır.
Fotoğraf çektirmek değil, vatandaşın gönlünde iz bırakmaktır.
Bugün bazıları için siyaset bir “ayrıcalık alanı” belki…
Ama halkın yaşadığı gerçeklik, onların gördüğü maket dünyaya hiç benzemiyor.
Bir tarafta şatafat, diğer tarafta geçim derdi.
Bir tarafta protokol, diğer tarafta kuyruk.
Araya giren bu mesafe büyüdükçe, siyasetin ruhu da kayboluyor.
Ama biliyoruz ki bu ülke umut üretmeyi hiç bırakmaz.
Her dönemde, “ben değil biz” diyen insanlar çıkar.
Siyaseti çıkar için değil, hakikat için yapanlar çıkar.
Milletin sesini duyan, derdine eğilen, yükünü paylaşanlar…
Asıl soru hâlâ yerli yerinde duruyor:
Siyaset imtiyazlılar için mi yapılır, yoksa halk için mi?
Benim cevabım net.!!
Gerçek siyaset halk içindir.
Geri kalanı sadece gürültüdür.
Umarım Milas siyaseti de bu bilinçle yeniden daha güzel umutlara yol açar.!!
