2 yıl önce liseli bir öğrencimizle kısa bir konuşmamız oldu. Konuşmasına bakınca, hayatında hiçbir umudunun olmadığını dile getirdi. Ben de sebebini öğrenmek için, “Bak evlat, sen umutsuz olamazsın. Bizim bazı millî ve manevî değerlerimiz vardır. Onlara tutunursan umudun olur,” dedim.
Önce manevî değerlerimizi sorsam, tepki gösterip kaçar gider diye düşündüm. Üç değerimiz önemlidir, fazlası da var ama kısacası budur: Vatan, bayrak ve kutsal kitabımız. “Deyince, ‘Aman ha, o yok,’” sözünü aldım. Dinde zorlama yoktur. Fakat savaş meydanlarında, doğal afetlerde hep maneviyata sarılmaz mıyız?
Kurtuluş Savaşı’nda İstanbul’da liseler mezun verememiş; okullarını kapatarak Çanakkale’ye koşan o taze fidanlar, ateş hattında can verirken umutsuz değildi. Kendileri şehit oldu; bize barınacağımız bir vatan bıraktılar. Şahsî menfaatlerini hiç düşünmediler. Yalnızca vatan bırakmakla kalmadılar; bizlere şanlı bir tarih de bıraktılar. Onlara çok minnettarız.
Oysa liseli gencimiz, okulun sınıfında en çalışkan olduğunu dile getirmişti. Ona anlatabildiğim kadarıyla, “Senin umudun kafandaki proje olmalı,” dedim. Öğretmen, sağlık memuru, asker, polis, mühendis, tüccar, çoban olmak ve daha nice saymakla bitmeyen çalışma ve üretme projelerin olmalı.
Sana yön veren önce anne-baban, sonra öğretmenlerin ve din görevlilerin olmalı. O da olmazsa, yüz yıl önce olmayan bilgi çağındayız; araştırıp kendin bulabilirsin. Umutsuzluğa yer vermeyelim.
Spor yapan, kitap okuyan, araştıran, gerçeği bulan bir gençlik olursa; ülkemiz çok daha refaha kavuşacaktır. Kuvvet aile ocağından başlar, güçlü devlete taşır. Hiçbir düşman göz koyamaz. Eğer bunun tam tersi olursa; alkolik, tembel, zombiler gibi olursak, yok olmak bizi bekler.
Umutsuz olmayalım.
Çanakkale Savaşları’nın önemi; çocuk yaşta gençlerimizin hiç çekinmeden orada göğsünü siper edip şehit düşmesidir. Onlara minnet borcumuzu ödememiz mümkün değil. Fakat en güzel ifadeyi millî şairimiz Mehmet Akif Ersoy vermiştir:
“Bekleme bizden makber,
Peygamberimiz aguşunu açmış,
Bizi bekler.”
