Bütün halk oyunlarımızın ortak bir noktası vardır. O içimizi titreten, bazen coşturan, bazen söyleten, hatta bazen susturandır bizi bu hallere sokan.
Bunu hissedenlerin bir ortak noktası daha vardır. Bu vatanın kültürel bereketinden nasibini almıştır hepsi.
Örneğin barak da dalar giderim hep içimi alır götürür hep bilinmez bir yere, yada bozlak da … aşıkların dansıdır yallılarım bir ayrılık kokusu gelir bilinmez tarif edemem, Akdeniz de bir nefes alır yada yüzümdeki hüzünlü gülümsemenin nedenini ararım bazen aynanın karşısında , zeybek te tarif edemediğim bir coşku patlaması olur kanımda vücudumda, hele bir de yanımda dostum varsa gereksiz bir kabadayılık yapar dilim bedenim… Halaylarım ruhumu ehlileştirmiştir hep, hora da naifliğin kitabını okurum, bozkırların da sebepsiz bir hüzün çöker içime, bunlar benim hissettiklerim elbette, açıklayamazsınız.
Ve belki de en mutlu anınızda kuşatır sizi bir efkâr, ya da en mutsuz anınızda içinizdekileri söküp atar bir dost eşliğinde… Size de olur mu bilmem… Olur elbette eğer, gözünüzü bu coğrafyada açtıysanız hayata, kulağınıza bir ezan sesi çalınmışsa rasttan hicazdan sabadan, size de olur elbette.
Rahmetli Cemil Demirsipahi’nin “HALK OYUNLARI OYNAMAK ŞEREF, OYNATMAK KUTSALLIK KAZANDIRMAKDIR…” sözleri çınlar kulaklarımda.
Gelecek yıllarda “Halk danslarının sosyolojik etkileri…”- “Halk oyunlarında geleneksel figür-müzik- giysi ve aksesuar bütünlüğünün anlatıma katkıları…”- “Halk oyunlarına dair…” vb. “Dans ve Halk Danslarının Ergin ve Ergen Gelişimindeki Rolü”, “Barış ve hoşgörünün halk oyunlarımızdaki yeri ve anlamı”, “Karia’nın halk danslarına yansımaları”, konularında panel, sempozyum, kongre, toplantılar yapalım.
