Türkiye, coğrafi konumu gereği deprem gerçeğiyle yüzleşmek zorunda olan bir ülke. Milas gibi 1. derece deprem bölgesinde yaşayan bizler için de bu gerçek, sadece uzak şehirlerde yaşanan bir felaket değil, her an kapımızı çalabilecek bir durum. Ancak 6 Şubat depremleri, sadece binaların değil, zihinlerin de yıkılması ve yeniden inşa edilmesi gerektiğini acı bir şekilde hatırlattı.
Felaket anında gördük ki, malın mülkün hiçbir kıymeti yok. Oysa yıllarca sahip olduklarımızı artırma, daha fazlasına sahip olma hırsıyla hareket ettik. Para, altın, lüks eşyalar… Bir gecede hepsi enkaz altında kaldı. Ama o enkazın altında sadece binalar değil, yıllarca yanlış önceliklerle yaşadığımız hayatlarımız da vardı.
Deprem, bize “önce ahlak ve bilinç” dememiz gerektiğini öğretti. Çünkü dayanıklı bina yapmanın yolu, sadece mühendislikten değil, ahlaktan geçer. Çünkü dürüstlük ve sorumluluk olmadan atılan her temel, bir gün sevdiklerimizin mezarı olabilir.
Bizler artık “insan” kavramına da farklı bakmalıyız. İnsan, yalnızca maddi varlıklarıyla değer kazanan bir varlık değildir. Depremde eşya yerine komşusunu, arabası yerine evladını kurtarmaya koşanlar, bize insanlığın gerçek değerini hatırlattı. O yüzden “önce ben” değil, “önce biz” demeliyiz.
Bugün, 6 Şubat’ın yıl dönümüne yaşıyorken kendimize şu soruyu sormalıyız: Sadece binalarımızı mı güçlendireceğiz, yoksa karakterimizi ve bilinç seviyemizi de mi yükselteceğiz?
Çünkü gerçek deprem, yerin altında değil; ahlaki çöküşün yaşandığı, bilincin ve vicdanın kaybolduğu zihinlerde yaşanıyor. Ve buna karşı alınacak en büyük önlem, insani ve ahlaki değerleri yeniden inşa etmektir.
