Toplumsal gelişim, bireylerin istek ve beklentilerinde değişim, bilgi birikiminin artması sonucu güne uyum sağlayacak etkin ve mutlu bireylerin yetişmesiyle bireylere kazandırılması gereken temel becerilerinin yanı sıra ulusal değerlerin, ulusal kültürün korunması gerekliliği kendini göstermeye başlamıştır.
Küreselleşme karşısında büyük bir tehlike içinde olan ulusal kültür ve değerler irdelenip kültür ve eğitim politikalarının tekrar gözden geçirilmesi, programların yeniden geliştirilmesi ve yapılandırılması gerçeğini gündeme getirmiştir.
Anadolu şehirlerinde halk kültürünün içinde birbiri içine geçmiş ebruli, birbirinden ayrılamaz kültürel unsurlar bulunmaktadır. Böyle bir manzarada, aynı yörede yaşayanlar arasındaki ilişkilerin asırlardır sorunsuz devam etmesinin nasıl olduğu düşünülmelidir. Tüm kültürel unsurlar da Türkiye bütününün birer parçasıdır.
2013 yılında yayınlanan Halk Kültürü ve Etnografya Terimleri Sözlüğüm için D. Mehmet Doğan’ın yazdığı sunuş yazısında “Halk kültürünün muayyen bir zamana, daha çok geçmişe yönelik bir alan olarak anlaşılmaya müsait bir yapısı olduğunu söyleyebiliriz.
Daha doğrusu, günümüzde artık kaybolmaya yüz tutan bir kültürel alan olarak görüldüğü bir gerçek. Ya bugün? Bugün halk kültüründen söz edilemez mi? Bugünün dünyası, “global/küresel köy” kavramı ile ifade edilebiliyor.
Ulaştırma vasıtalarının hızla gelişmesi, iletişim imkanlarının alabildiğine artması, dünyada farklı, özgün kültürel alanların tahribine yol açmıştır. Kültürler arasında geçirgenlik artmış, milli ve mahalli kültürel yapılar korunmaya muhtaç hale gelmiştir…”
Gittiğimiz yerlerde gördüğümüz birçok halk kültürü malzemelerinin özellikleri kayboluyor. İnsanlar geleneksel kültürel değerlerini bırakıp modern kültürün hâkimiyetine giriyor. Bunların süratlice araştırılıp, arşivlenip araştırmacıların istifadesine sunulması en içten dileklerimizdir.
