Terörizm, terör ya da yıldırıcılık, siyasal, dinsel ve/veya ekonomik hedeflere ulaşmak amacıyla sivillere, belirlenen hedef gruplara veya resmî, yerel ve genel yönetimlere yönelik baskı, yıldırma ve her türlü şiddet içeren yolun kullanımını ifade eden bir terimdir.
Diğer bir ifade ile terörizm, terörün, siyasi hedeflere ulaşmak amacıyla sistematik ve hesaplı bir şekilde bilinçli olarak kullanılması demektir.
Bir devletin kendi kurumları veya devlet dışı aktörler vasıtasıyla kendi veya diğer devletlerin vatandaşlarına karşı uyguladığı kapsamlı, yaygın ve sistematik şiddet eylemleri olarak tanımlanan devlet terörizmi, günümüzde insanların ve toplumların güvenliğini tehdit eden unsurlardan biri olarak karşımıza çıkmaktadır.
Kendi inançları ve geleceği için yurdumuzun siyasal hayatında da bazı terör örgütlerine destek verilmiştir. Bu verilen destek, fikir açısından da, inanç açısından da terörizm olgusuna tamamen ters düşmektedir. Hele bunu “laiklik unsurunu” bilmemezlikten gelen siyasilerimiz tarafından yapılmış ise..
Bir dinî gelenek içerisinde aşırı uçlarda yer alan marjinal düşünceler veya inanç sistemlerinin, bazı davranışları, özellikle saldırganlığı kutsaması ve yüceltmesi durumunda ortaya çıkan terör ve şiddet eylemlerini anlatmak için bu kavramlardan biri kullanılır.
Meşrutiyet döneminde Şeyhülislamın kabineden çıkarılması gibi adımlarla Osmanlı’da devlet kurumları kısmen laikleşmiştir. Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulmasıyla laiklik ilkesi devlet tarafından tamamen benimsenmiştir.
Bütün siyasilerimiz, milletvekili olduklarında yapmış oldukları yeminlerde “laik” olmak üzere yemin etmiş olmalarına rağmen, bugünkü devlet idaremizde, çeşitli dini kuruluşlar, cemaatler bulunmaktadır. Bütün bunların yanı sıra eğitim düzenimiz de “laikliğin” dışında bazı eklemeler yapılmaktadır.
Laiklik ilkesi toplumun kimi kesimlerince benimsenirken, bazı kesimler buna tepki göstermiştir. 2017 yılında uluslararası bir şirket tarafından %1,97 hata payıyla yapılan ankete göre Türk halkının %70’i Türkiye’nin laik bir devlet olmasını desteklediğini, %24’ü ise buna karşı olduğunu belirtmiştir.
Karşıtları din adına devlete etki etme ve bu şekilde devleti ve toplumu idare etme amacını taşırlarken, seküler yaşam biçimini tercih edenler kişisel ve vicdani kanaatlerini devlete mal etme ve bunlar vasıtası ile devleti veya toplumu idare etme çabası içinde bulunmazlar.
Laiklik, bir devlet ve toplum yönetimi biçimi olduğundan varlığı veya yokluğu kişilerin yaşam biçimine doğrudan tesir eder.
Bu öneminden dolayı Laiklik, T.C. Anayasasının değiştirilmesini teklif dahi edilemeyecek maddeleri arasında sayılmıştır.
Hümanist görüş aynı zamanda ahlâklı ve erdemli olmanın tek dayanağının dinsel inanışlar olmadığını da kabul etmektedir. Kaynaklarını insanda, insan ahlak ve vicdanında arayan laik ahlak felsefesi hümanist düşüncenin ahlak felsefesini yansıtmaktadır.
Yunus Emre gibi tarihi kişilikler Türkiye’de Hümanist değer yargısının gelişmesine rehberlik eden saygın düşünürler oldular.
Atatürk Devrim ve reformlarının getirdiği kurum ve kuruluşların Hümanist ruhu taşıdıkları ve bu ruhun TBMM, Medeni Kanun, bir İnsani değerler sistemi olarak tanımlanan Hümanizm, cinsiyet, inanış veya başka bir fark gözetmeyen ulusçu ve eşitlikçi yapısı ile Laik Cumhuriyet’in temel felsefesidir.
İslam dininin gereklerine göre öğretim yapan medreselerin yanında çağdaş eğitim anlayışına göre kurulmuş okullar açıldı.
Zamanımız da, hukuk alanında da hem İslam hukukuna göre yargılamalar yapılıp, çağdaş hukuk anlayışına göre kurulmuş mahkemeler görev yapmaktadır.
“Kimse, Devletin sosyal, ekonomik, siyasî veya hukukî temel düzenini kısmen de olsa, din kurallarına dayandırma veya siyasî veya kişisel çıkar yahut nüfuz sağlama amacıyla her ne suretle olursa olsun, dini veya din duygularını yahut dince kutsal şeyleri istismar edemez ve kötüye kullanamaz.” – Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, Madde 24
