Elektrik artık bir konfor değil. Bir zorunluluk.
Evde ışık yanmıyorsa karanlık sadece odada olmaz; Umut da kararır.
Ama bugün vatandaşın asıl kararan yeri ev değil, faturası.
Fatura geliyor.
Kalem kalem yazılmış.
Enerji bedeli..
Dağıtım bedeli..
İletim bedeli..
Vergi..
KDV..
Vatandaş soruyor;
Ben elektriği mi ödüyorum, yoksa sistemin yükünü mü?
Dağıtım hizmetlerini veren özel bir şirket.
Ancak tarifeleri belirleyen kurum
Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu.
Yani sistem karmaşık.
Sorumluluk dağılmış.
Ama sonuç tek.
Vatandaşın cebinden çıkan para.
Dağıtım bedeli neden bu kadar yüksek?
Kayıp-kaçak oranı ne kadar?
Yatırım nerede?
Altyapı iyileşti mi?
Şeffaflık yeterli mi?
Bu sorular düşmanlık değil.
Bu sorular vatandaşlık görevidir.
Elektrik şirketleri yatırım yapmalı.
Devlet düzenlemeli.
Ama her ikisi de hesap verebilmeli.
Çünkü elektrik ticari bir meta değildir sadece.
Kamusal bir hizmettir.
Bir ülkede elektrik faturası anlaşılmıyorsa, orada güven zedelenir.
Bir şehirde vatandaş faturasını korkarak açıyorsa, orada ekonomik huzur yoktur.
Muğla turizm şehri.
Yazın tüketim artıyor.
Şebeke büyüyor.
Yatırım gerekiyor.
Evet.
Ama yatırımın bedeli adil dağıtılmalı.
Şeffaflık sağlanmalı.
Kalemler sadeleşmeli.
Vatandaş neyi neden ödediğini bilmeli.
Elektrik sadece ampulü yakmaz.
Ekonomiyi de yakabilir.
Bu yüzden mesele indirim istemek değil.
Mesele adalet istemektir.
Hizmet varsa bedeli olur.
Ama bedelin de vicdanı olur.
Ve bugün asıl ihtiyaç olan şey; şeffaflık, hesap verebilirlik ve güven.
Çünkü güven yoksa, hiçbir sistem uzun süre ayakta kalmaz.
