İnsanın dünyayla kurduğu ilişki, aslında kendisiyle kurduğu ilişkinin aynasıdır. Kendine saygısı olmayanın ne karşısındakine ne yaşadığı çevreye ne de geleceğe dair bir hassasiyet taşıması beklenemez. Doğaya bırakılan her çöp, gelişigüzel atılan her moloz, yalnızca bir çevre kirliliği değil; insanın vicdanıyla arasındaki mesafenin ne kadar açıldığının da açık bir göstergesidir.
Fotoğraflarda görülen manzara, Milas’ın en önemli turizm bölgelerinden biri olan Boğaziçi’ne ait. Yaz aylarında nüfusu katlanan, sitelerde yaşayan binlerce insanın her gün ulaşım için kullandığı anayolun iki yanı, ne yazık ki adeta bir atık alanına dönüştürülmüş durumda. Evsel atıklardan inşaat molozlarına kadar her tür çöp, hiçbir sorumluluk duygusu gözetilmeden doğanın ortasına bırakılmış.
Bu görüntü, yalnızca çevreye karşı yapılmış bir saygısızlık değil; aynı zamanda o yolu kullanan insanlara, bölgede yaşayanlara ve Boğaziçi’ni tercih eden misafirlere karşı da açık bir hak ihlalidir. Turizmle anılan, doğasıyla öne çıkan bir bölgenin bu şekilde hoyratça kirletilmesi, “bu dünya bize emanet” sözünün ne kadar kolay unutulduğunu bir kez daha gözler önüne seriyor.
Sorun sadece çöp değil. Sorun, “nasıl olsa biri temizler” anlayışı, sorumluluğu başkasına havale eden zihniyet ve kanunlara, nizamlara, ortak yaşam kültürüne gösterilmeyen saygıdır. Doğa sessizdir; kendini savunamaz. Ama bugün görmezden gelinen bu manzaralar, yarın hepimizin karşısına çok daha ağır bedellerle çıkacaktır.
Boğaziçi’nde ortaya çıkan bu tablo, yetkililer kadar toplumun her kesimine düşen sorumluluğu da bir kez daha hatırlatıyor. Çünkü doğayı kirleten yalnızca bir el değil; sessiz kalan her bakış da bu kirliliğin ortağıdır.
