Yaşam Şafak Turgut ile bugün çok eskilerde yine. Osmanlı’da idam edilmesi karar verilen kişi bir bahane ile Saray’a davet edilirdi. Gelen kişi hayra alamet olmadığını anlardı. Arapça da kırbaçlama demek. Eski Roma da ilk infaz görevi halka aitti. Daha sonra özel kişiler seçildi. Almanya Orta Çağ ve Rusya’da hakimler bu görevi yapmış. Fransa’da cellatlar ücretli idi. İnfaz başına. Osmanlı da resmî cellatlar vardı. Cellatların görev olarak ne zaman geleceği belli değildi. İdam kararı çıkınca cellatlar göreve gelirdi. Cellat yamağı vardı cellatların yanında. Osmanlı’da resmî cellatlar vardı demiştik. Yani Osmanlı da cellatlık iş olarak görülüyordu. Cellatlar; Hırvat ve çingelerden oluşurdu. Dilsiz seçilirdi. Sağır olmaları da ayrı bir özellik. Bazen dili kesilen cellatlar olurdu. Topkapı Saray’ında infaz ederdi. Çeşme bulunurdu orada. Hatta kılıç o Çeşme’de yıkanırdı. Haneden mensupları boğulurdu. Mesela üçüncü Mehmet çocuk ve yetişkin 19 şehzadeyi boğdurmuştu. Saraya öldürülmek için davet edilen kişiye şerbet ikram edilirdi. Şerbet beyaz ise af şerbet kırmızı ise idam demekti. Kelleler ibret taşına asılırdı. Sedri ibret taşı adı. Kafa kesme bile prosedür gerektiriyordu. Müslüman ise sırt üstü değilse yüzü koyun yatırılırdı. Osmanlı dışı kesilenlerin başı bal içine koyulur padişaha gösterilirdi sebebi ise bozulmaması; dahası da var üç gün ibret olsun diye sergilenirdi. Kıymetli eşya ise ölenin cellatların olurdu. Bazen cellatlar satardı. Mızrak kızak geçirilen kafa bile olurdu. Osmanlı’nın en meşhur ustası. Kara Ali çingene asıllı bir cellat ama ünlü. Onun için kim olursa olsun idam ederdi. Suçlu masum genç ihtiyar Müslüman Hristiyan hiç fark etmezdi. Sultan İbrahim’in canını alan kara Ali padişah celladı olarak tarihe geçti. Ondan fazla sadrazam vezir ve padişah başı kesen bir cellat Kara Ali. Yaz kış çıplak gezerdi. Yanında hep idam aletleri taşırdı. Cellatların mezarı ayrı ve bilinmezdi. Kimlikleri belli olmasın diye isimleri yazılmazdı. Uzak ve ayrı gömülürdü. Tarihte yaşanan gerçekler maalesef böyle…